Jerzy Łukaszewski: Po aborcji mózgu2 min czytania

()

2016-04-12.

Czasem tak bywa, że napotykając zjawisko z gruntu nam obce stajemy zdumieni, zafascynowani i trudno nam się oderwać od widoku, który teoretycznie powinien spowodować nerwowe drgawki i uczucie obrzydzenia.

Ale to nic nowego. Wielu uważa za niezwykłego mistrza Hieronima Boscha, choć nie należy on do malarzy nadmiernie łagodnie obchodzących się z naszym zmysłem estetyki.

Napotkawszy tę informację

http://natemat.pl/176857,dyrektor-telewizji-republika-chce-kary-smierci-dla-tuska-ewa-stankiewicz-chcialabym-moc-realizowac-sie-zawodowo

stanąłem właśnie wobec takiego zjawiska.

I chyba nie wiem co powiedzieć.

http://ruslan.pecado.pl/upload2/readfile.php?file=ruslan/bosch1.jpg

Podobno na wszystko dobra jest modlitwa.

Może ta pani się jednak modli.

Modlitwa

Zagubieni jesteśmy, jak w półśnie chodzimy
Wybacz więc ślepe szlaki, na które zbłądzimy.
Racz odpuścić nam, Panie, że twój dar istnienia
my widzimy jak jarzmo, jak ciężar brzemienia.
Że radości w nas mało, że mało kochamy,
więc ty odpuść nam jako i my odpuszczamy.
Daj nam sił dzisiaj, Panie, abyśmy z ochotą
leżącego skopali i wgnietli go w błoto.

Okaż Panie swą łaskę, daj nam tego męstwa
co cmentarnym robakom w godzinę zwycięstwa.
Gdy zwyciężon co strach siał – nóż mu w krtań wkładamy.
Daj więc, Panie, nam jako i my odpuszczamy.
Spełń marzenia o Panie, niech nam sen się ziści
by urodzaj nawiedził pola nienawiści,
byśmy mogli każdemu co mu się powiodło
przeciąć popręg, strzemiona, kolczate dać siodło.

Niechaj droga go wiedzie wprost do piekła bramy,
Tyś obiecał, daj jako i my odpuszczamy.
I nie dopuść, o Panie, by w godzinie próby
własna złość nas zawiodła, nie oszczędzaj zguby
tym co zdają się lepsi. Jak z rajskiego sadu
niechaj owoc ich życia pełen będzie jadu.

Niech złe spotka nieznanych i tych co ich znamy.
Tego chcemy. Daj jako i my odpuszczamy.
Wierni twoi my słudzy, wyprośmy choć tyle
by umiała zamącić zawiść czyjeś chwile.
Jakże świat ten budować? Jego dzieje dalsze
stanąć muszą na gruncie tego co najtrwalsze.
Cóż nam dałeś trwalszego niźli serca głazy?
Nic tak wieczne jak anse, niechęci, urazy.

Ile zła w nas posiałeś tyle i oddamy
modląc: odpuść nam jako i my odpuszczamy.

Jerzy Łukaszewski

Od redakcji: zupełnie czarny obrazek przy tym tekście na pierwszej stronie jest zamierzoną ilustracją sytuacji

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating / 5. Vote count:

No votes so far! Be the first to rate this post.

5 komentarzy

  1. andsol 12.04.2016
  2. j.Luk 12.04.2016
  3. A. Goryński 12.04.2016
  4. Magog 13.04.2016
  5. slawek 14.04.2016