Jacek Pałasiński: Drugi obieg (648)11 min czytania

09.05.2023

Niech żyje Unia Europejska!

1.

Maj, więc pod wieczór, przed przydrożnymi kapliczkami gromadzą się wianuszki starszych pań. Przynoszą krzesełka, spędzają tam po kilka godzin.

Jest tam jednak coś, co wzbudza niemiłe refleksje.

Starsi Czytelnicy pamiętają, jak Gomuła i jego „aktyw robotniczy” szczuł na Żydów, którzy rzekomo wykazywali podwójną lojalność?

W naszym transcendentalnie antysemickim kraju to wystarczyło, by antysemicka akcja płatnych zdrajców, pachołków Rosji (w skrócie PZPR), zyskała szerokie poparcie.

A skąd wyszedł w Polsce (i nie tylko) antysemityzm?

Z ambon oczywiście.

Jest coś absolutnie złego, absolutnie perwersyjnego, że ze świątyń wierzących, że pewien Żyd o imieniu Joszua jest Synem Bożym, a jego żydowska Matka została wniebowzięta, by stworzyć Świętą Czwórcę, płynie najgłębsza, najzajadlejsza, najokrutniejsza nienawiść do narodu, który owego Syna Bożego i jego Matkę wydał.

Wracając do przydrożnych kapliczek, to niektóre z nich udekorowane są układającymi się w tęczę kolorowymi wstążkami, bukietami bzu i innego kwiecia, niektóre są po prostu oczyszczone i opielone, ale na wszystkich wiszą flagi: biało-czerwona i biało-niebieska.

Jak to więc jest z tą podwójną lojalnością?

2.

Pamięć gminu jest krótka, żyłka dydaktyczno-propagandowa historyków silna, więc przeciętny Polak nie wie, że stosunkowo łatwo przyszło mieszkańcom Rzeczypospolitej zmienić lojalność po rozbiorach. Kaiser, Kaiser und Koenig i car ławo zastąpili w sercach mieszkańców tej krainy elekcyjnych królów Rzeczypospolitej. W 1914 roku, w Warszawie rozentuzjazmowani mieszkańcy tłoczyli się, by życzliwie pożegnać odmaszerowujących na front I Wojny Światowej kozaków. Podobne sceny miały miejsce w Poznaniu i Krakowie, tam wiwatowano na cześć Prusaków i Austriaków. Polski patriotyzm był przywilejem wąskich elit.

Biało-czerwona flaga nie wzbudzała jakiegoś szczególnego entuzjazmu, nie zagrzewała do lojalności Polsce.

Co innego flagi biało-niebieska i biało-żółta.

Rodzi się więc zasadnicze pytanie: co się od tego czasu w Polsce pod tym względem zmieniło?

Kiedy mieszkaniec tej krainy stanie przed wyborem: biało-czerwona czy biało-niebieska i biało-żółta, to co wybierze?

Okaże się już 4 czerwca.

A potem, wybór ten zostanie przypieczętowany w październiku.

3.

Kościół stoi dziś, zupełnie jak wtedy, zdecydowanie po stronie Targowicy. Po stronie ludzi, którzy prowadzą państwo polskie ku anihilacji, a jego obywateli w niewolę. Papież, jak wtedy, podczas Powstań, stoi po stronie Moskwy i jej cara.

Wszystko zupełnie jak wtedy.

Tak, nie jest optymistycznie.

Ale jest jeszcze cień szansy, że nieuchronne się nie ziści.

Cień, który może się rozwiać już niedługo: 4 czerwca.

Rok temu, w „Allegro ma non troppo”, prof. Balcerowicz jasno powiedział, co każdy polski patriota może zrobić. To nie jest jakieś nadzwyczajne zadanie, nie wymaga poświęceń czy cierpień: przekonaj sąsiada.

Przekonaj sąsiada, żeby wyszedł na ulicę 4 czerwca.

Przekonaj, że rządy szajki są zagrożeniem dla niego osobiście i dla Polski. Dla całej Europy.

Przekonaj, żeby w październiku zagłosował za demokracją, przeciw mafiom stworzonym przez szajkę.

Przekonaj, że cokolwiek mówią, mówią dla zamydlenia mu oczu, że przez 7 lat dostarczyli miliona argumentów wszystkim, którzy sądzą, że ich rządy, to nie jest nic innego, jak wielki, gangsterski skok na kasę, na majątek Polaków. Ukrywają swoje kradzieże, ukrywają deficyt, ukrywają prawdziwą wysokość długu, którego spłacenie spadnie na twojego sąsiada.

Tylko tyle i aż tyle.

Wpisy w internecie nie ocalą Polski. Przekonanie sąsiada może.

4.

Premier Słowacji Eduard Heger podał się do dymisji i został zastąpiony przez p.o., pogłębiając kryzys polityczny u naszego południowego sąsiada.

Prezydentka republiki Zuzana Czaputowa mianowała na jego miejsce wiceprezesa słowackiego banku centralnego Ludovita Odora, którego rząd tymczasowy poprowadzi kraj do zaplanowanych na 30 września wyborów.

46-letni Odor, wiceprezes NBS od 2018 r., poprowadzi tym samym już trzecią egzekutywę od wyborów w 2020 r. Czaputowa powiedziała, że wybrała go „ze względu na doświadczenie”, a także dlatego, że nie można go powiązać z żadną partią.

Pod rządami centroprawicowego rządu Hegera, wybranego w 2021 roku, Słowacja okazała się zdecydowanym sojusznikiem Kijowa, wysyłając broń, w tym flotę sowieckich Migów.

Heger, do zeszłego miesiąca lider konserwatywnej, populistycznej partii Olano (skrót oznaczający „zwykli ludzie i niezależne osobowości” – choć po polsku olano znaczy zupełnie co innego), po wyborach w 2020 r. stanął na czele czteropartyjnego centroprawicowego rządu koalicyjnego, zdecydowanie proatlantyckiego i proeuropejskiego, ale został osłąbiony w grudniu, trzy miesiące po odejściu populistów z SAS. Heger pozostał na stanowisku z rządem mniejszościowym, który miał doprowadzić kraj do wyborów, ale i ten rząd znalazł się w kryzysie po dymisji ministra rolnictwa Samuela Vlcana, który przyznał swojej firmie 1,4 mln euro unijnych dotacji, a parł po dymisji ministra spraw zagranicznych Rastislava Kácera.

Ale naprawdę zła wiadomość jest taka, że sondaże sugerują, że na dobrej drodze do zwycięstwa w wyborach jest opozycyjna dziś populistyczna partia Smer-SD, kierowana przez byłego premiera Roberta Fico, który sprzeciwiał się pomocy wojskowej dla Ukrainy i obwiniała „ukraińskich faszystów” o wywołanie wojny w 2014 roku.

Fico zdecydowanie sprzeciwia się wysyłaniu broni na Ukrainę, która zamiast tego była jednym z kamieni węgielnych rządu Hegera. Obiecał nawet wstrzymać przepływ broni na Ukrainę przez terytorium Słowacji. Chce też zablokować nowe unijne sankcje wobec Rosji, opowiada się za natychmiastowymi negocjacjami pokojowymi i jest przeciwny wejściu Kijowa do NATO, co „doprowadziłoby do wybuchu III wojny światowej”.

Smer ma 17,7% głosów, a za nim plasuje się również lewicowa partia Hlas (Głos), której liderem jest Peter Pellegrini, także były premier w latach 2018-2020, obecnie niemający już dobrych relacji z Fico.

A ponadto…

Jacek Pałasiński

„Drugi obieg” jest publikowany przez Autora na Facebooku. „Studio” udostępnia te teksty Czytelnikom – niekiedy z niewielkimi skrótami w stosunku do oryginału.