Jacek Pałasiński: Drugi obieg (618)13 min czytania

29.03.2023

1.

Poroztrząsajmy geopolitykę.

Jest taka maszyna, która służy do roztrząsania pewnej substancji po polach, ale nie ma nic wspólnego z poniższym roztrząsaniem. Chociaż…

Założenie 1: Joe Biden ma rację, twierdząc, że trwa globalna wojna między Demokracją a Autokracją.

Demokrację reprezentuje szeroko rozumiany Zachód, Autokrację – szeroko rozumiany Wschód, do którego na własne życzenie przystąpili Polacy i Węgrzy.

Jaki jest obecnie potencjał militarny walczących ze sobą stron – D.O. nie rozstrzygnie. Podejrzewa, że również i specjaliści mieliby z tym kłopoty, bo w wojnie grają także imponderabilia i przypadki, więc kto tę wojnę wygra okaże się dopiero na polu bitwy, po wojny zakończeniu.

Założenie 2: Kluczową sprawą w trwającej obecnie wojnie między Demokracją a Autokracją odgrywa energia. To dzięki niej można produkować broń i dostarczać ją na pole bitwy, to ona utrzyma lub nie w jakim-takim pokoju zaplecze cywilne każdej ze stron.

Energię podzielmy z grubsza na dwie części: jedna to ta, którą wytwarzamy z paliw kopalnianych, druga to energia ze źródeł odnawialnych, przede wszystkim z wiatru i słońca.

Niezależnie od sposobu wytwarzania energii, siły Demokracji stoją pozornie na straconej pozycji.

A dzieje się tak dlatego, że do niedawna jeszcze niemalże monopol na produkcję energii z paliw kopalnianych miała Rosja, przynajmniej, jeśli chodzi o Europę.

I również dlatego, że do dzisiaj niemalże monopol na urządzenia niezbędne do produkcji energii odnawialnej mają Chiny.

To dlatego sojusz Rosji z Chinami jest śmiertelnie niebezpieczny dla sił Demokracji (z których dobrowolnie wystąpiły Polska i Węgry, przechodząc zdradziecko na stronę Autokracji).

2.

Na nic zdałyby się chińskie zakusy dominacji nad światem, jeśli kraj ten nie miałby wystarczająco dużo energii, by produkować urządzenia niezbędne do produkcji energii alternatywnej, do produkcji broni i by był w stanie tę broń dostarczyć na pole bitwy. Bez rosyjskiej ropy takie zakusy byłyby groteskowe, trochę w stylu Kima.

Co gorsza, cywilne zaplecze chińskiego reżimu mogłoby się zbuntować i strząsnąć z siebie jarzmo komunizmu.

Dlatego, kiedy zapytasz, Czytelniku czy Chińczycy oszaleli, wdając się w alians ze zdychającym, notorycznie niewydajnym przeżartym do szpiku korupcją reżimem rosyjskim, odpowiedź będzie brzmieć: nie.

3.

Stara teoria ekonomiczno-polityczno-fizjologiczna powiada, że organizmy – ludzkie, ekonomiczne i polityczne – gdy dochodzą do szczytowego punktu swojego rozwoju stają przed alternatywą: umrzeć lub zacząć się rozrastać i umrzeć później i bardziej katastrofalnie.

Taki D.O. nie umarł, tylko się rozrasta ze szkodą dla zdrowia. Podobnie wielkie koncerny i korporacje – vide Discovery – też ze szkodą dla swojego zdrowia, bo z firmy zarabiającej na siebie, dzięki rozrostowi złapała dług w wysokości 50 miliardów dolarów i to w okresie, w którym kończy się stara telewizja, a na nowej jeszcze się nie zarabia.

Chiny są dokładnie w tym samym momencie historycznym. Odniosły sensacyjny, historyczny sukces, a ponieważ komunizm niesie w sobie zalążek autodestrukcji, stanęły właśnie w obliczu alternatywy: umrzeć lub się rozrastać. Postanowiły, co naturalne, rozrastać się, a do tego niezbędne jest mnóstwo energii.

D.O. czerpie ją z obżerania się, Discovery z banków, a Chiny z Rosji.

4.

Ale, żeby mieć tę rosyjską energię na swoich warunkach, Chiny potrzebują Rosji słabej. Takiej, której można narzucić np. ceny ropy i gazu. I taką Rosję właśnie teraz mają. Strzelają korki od chińskich szampanów w Zakazanym Mieście.

Ale ponieważ Chińczycy – jedna z najstarszych, wciąż trwających cywilizacji na świecie – są mistrzami planowania, więc z pewnością rozważają różne scenariusze.

Jeden z nich to: „Rosja się demokratyzuje i staje się silniejsza”.

Taki wariant jest dla Pekinu ze wszech miar niekorzystny, bo „addio tania energia z półupadłej Rosji”.

Drugi scenariusz to „Rosja upada, załamuje się, odłączają się od Federacji kluczowe Republiki, zapanowuje chaos”.

To wariant najmniej korzystny dla Chin, bo „addio jakakolwiek energia z upadłej Rosji”.

„Co z tego wynika, towarzysze”? – pyta Xi Jinping swoich współpracowników.

I towarzysze odpowiadają: „Nie możemy do upadku Rosji dopuścić, bo to zachwieje podstawami naszej egzystencji”.

Xi zadaje kolejne pytanie: „A jeśli mimo wszystko do tego dojdzie i Rosja stanie się upadłym państwem, towarzysze”?

I towarzysze odpowiadają po raz wtóry: „Cóż – wtedy będziemy musieli w Rosji bezpośrednio interweniować, zająć przynajmniej część Syberii, tę roponośną i szybko ją zaludnić, tak, jak zrobiliśmy to w Tybecie i Turkiestanie Wschodnim”.

Gdyby władze Federacji Rosyjskiej posługiwały się rozumem branym z głowy, a nie z innych części ciała, to byłyby świadome, że w okolicach Placu Tienanmen takie rozmowy trwają nie od dziś. I postawiły sobie kilka zasadniczych pytań, dotyczących przyszłości Rosji i dobrały odpowiednią strategię. Ale władze Federacji Rosyjskiej do myślenia używają właśnie innych części ciała, a nie głowy.

5.

Najsłuszniej w świecie, zapytasz D.O. Czytelniku: „a Indie”?

Och, drogi Czytelniku, Indie są od kilku lat rządzone przez skrajnie prawicową, nacjonalistyczno-religijną partię Bharatiya Janata Party (Indyjska Partia Ludowa) Narendry Modiego.

Indie nie mają ambicji globalnych, ale regionalne i owszem. Ich śmiertelnym wrogiem jest Pakistan. To brat, który wyznaje inną religię i ma w samych Indiach potężną V kolumnę w postaci 215 milionów muzułmanów, czyli niewiele mniej niż w 240-milionowym Pakistanie. Bratobójcze wojny są najkrwawsze.

Pakistan nie ma własnych źródeł paliw kopalnianych i konkuruje o nie z Indiami na rynkach światowych. Ma sprzymierzeńców – braci w wierze – na Bliskim Wschodzie i dzięki temu jakoś prosperuje. Ale pod względem politycznym, militarnym i technologicznym jest niemal kolonią Chin.

Tak więc Indie przygotowują się do wojny z Pakistanem, ale wiedzą, że ich głównym wrogiem zawsze będą Chiny. Cały wysiłek technologiczny ostatnich dwóch dekad skierowany jest na rozwój technologii rakiet dalekiego zasięgu, do wojny z Pakistanem zupełnie zbędnych. Cała rodzina rakiet „Agni” od III powyżej ma za zadanie dolecieć do Pekinu i zniszczyć go w razie potrzeby.

Ale wszystkie te plany rządu Narendry Modiego byłyby czystą groteską, gdyby nie … ropa z Rosji. W 2022 r. kupił jej dziesięciokrotnie więcej niż w r. 2021: 1 milion baryłek dziennie zamiast 100.000 rok wcześniej. Płaci za nie niewiele, bo średnio 64$/baryłkę, czyli niewiele więcej niż wynosi „price cap” narzucone przez UE na rosyjską ropę. Ale koszty wysyłki ropy do Indii są o wiele, wiele wyższe i znacznie mniej dla Rosji opłacalne.

6.

To wszystko jest bardzo groźne, ale też stanowi źródło pewnej nadziei dla Zachodu. Sojusz Wielkiego Wschodu – Rosja, Chiny, Indie – jest sojuszem ognia i wody. Jest sojuszem taktycznym, na czas. Kiedy przyjdzie pora próby, kiedy dojdzie o otwartej realizacji celów strategicznych każdego z tych państw, z sojuszników staną się wrogami. I być może nie będą miały głowy do zajmowania się walką z Zachodem.

7.

A Zachód? – zapytasz Czytelniku.

Ameryka ma chwilowo wystarczająco dużo nośników energii nie tylko, by zaspokoić swoje potrzeby, ale i by poratować w biedzie swoich europejskich sojuszników.

Bo Europa nie ma energii.

Jej źródła paliw kopalnianych są niewielkie i potrzeb nie zaspokoją. Zwłaszcza odkąd niemieccy Zieloni rozdarli koszulę na progu wydobywania całkiem sporych zasobów naturalnego gazu łupkowego.

I zwłaszcza odkąd niemieccy i wszelcy inni Zieloni zrobili z zakazu stawiania i eksploatowania elektrowni atomowych swoje credo, równie silne, jak nicejskie.

Co jest dość śmieszne, zważywszy, że Niemcy wydobywają swój gaz łupkowy przynajmniej od połowy lat 50. XX wieku i jak dotąd do żadnej katastrofy środowiskowej nie doszło. I eksploatują swoje (przestarzałe) reaktory w elektrowniach atomowych i jak dotąd do żadnej poważniejszej katastrofy też nie doszło. A za to i jedno, i drugie stało u podstaw niemieckiego cudu gospodarczego, kiedy z kraju bardzo po wojnie zniszczonego, stały się w kilka dekad ekonomiczną lokomotywą kontynentu.

A, D.O. z całą odpowiedzialnością doda, w dziedzinie technologii pozyskiwania energii z materiałów rozszczepialnych nastąpił duży postęp, sprawiający, że poziom bezpieczeństwa podniósł się na tyle, że jakakolwiek awaria reaktora jest praktycznie niemożliwa. (W Fukushimie padł stary amerykański reaktor z 1974 r., a nowszy, japoński, przetrwał trzęsienie ziemi i tsunami bez żadnych szkód).

8.

Z tego punktu widzenia należałoby uklęknąć i zmówić dziękczynną modlitwę przed Ursulą von der Leyen i Fransem Timmermansem (a wysłuchałeś, Czytelniku, rozmowy z nim w „Allegro ma non troppo”?!), że

• Uchwalili „Zielony Ład”
• Podjęli wysiłki budowy Unijnego Bieguna Energetycznego, złożonego ze:
  • Wspólnych dla wszystkich krajów członkowskich zakupów paliw kopalnianych
  • Gigantycznej fabryki baterii najnowszych generacji
  • Zaliczenia energii jądrowej do kategorii „energii czystych”

To pewnego dnia zadziała i uczyni Europę poważnym graczem globalnym, wiarygodnym sojusznikiem Stanów Zjednoczonych w wojnie Demokracji z Autokracją.

9.

Ale to wymaga pewnej stanowczości.

Na przykład – eliminacji lub skrajnej marginalizacji – świadomych lub z głupoty – rosyjskich agentów, działających na rzecz pozostania przy paliwach kopalnianych. Do tej grupy D.O. zalicza rządzoną przez szajkę Polskę w pierwszym rzędzie oraz Węgry, budujące za rosyjskie pieniądze i w przestarzałej i niebezpiecznej (i niewydajnej) rosyjskiej technologii elektrownię atomową w Paks, (która to elektrownia dostarcza 50% węgierskiego zapotrzebowania na energię, uzależniając ten kraj od Rosji).

No i wymaga nawrócenia Zielonych na łupki i atom.

To może być najtrudniejsze, ponieważ dowody naukowe przestają się liczyć tam, gdy naruszają one ludzką wiarę religijną, a postawa niektórych Zielonych przypomina postawę fanatyków religijnych, głuchych na wszelkie argumenty i dowody.

10.

Co my możemy na tej wojnie zdziałać? Zakładając, że stoimy po stronie Demokracji, a nie Autokracji?

Na początek możemy pognać szajkę, wyeliminować ją z życia politycznego, pozbyć się wszystkich tych sasinów, oddalających produkujące energię wiatraki o 750 metrów od osad. Walczących o prawo do trucia Polaków i nie tylko ich, węglem, importowanym głównie z okupowanego przez Rosjan Donbasu. Tych górników, palących flagę unijną w obronie prawa do odprowadzania metanu z kopalń węgla do atmosfery, tych kopalń, zrzucających do Odry i innych polskich rzek zasoloną wodę, powodującą ekologiczne hekatomby. Możemy uniemożliwić szajce bezkarne sabotowanie wszystkich pozytywnych planów UE, które mogą zapewnić Polsce i Europie przetrwanie w tej bezpardonowej wojnie Demokracji z Autokracją.

„Możemy? – Naprawdę możemy”? – zapytasz, Czytelniku. – „Przecież wychodziliśmy tyle razy na ulice, protesty były masowe i nic nie uzyskaliśmy”.

No nie, drogi Czytelniku.

Nie wypada mówić takich rzeczy dzień po tym, jak premier nacjonalistyczno-religijnego rządu został zmuszony do ściągnięcia spodni w obliczu 12 tygodni masowych protestów przeciwko „polskiej” „reformie” wymiaru sprawiedliwości.

Możemy, jeśli chcemy.

A jak nie chcemy, to uczmy się mandaryńskiego.

A ponadto…

Jacek Pałasiński

„Drugi obieg” jest publikowany przez Autora na Facebooku. „Studio” udostępnia te teksty Czytelnikom – niekiedy z niewielkimi skrótami w stosunku do oryginału.