Jacek Pałasiński: Drugi obieg (633)16 min czytania

17.04.2023

1.

Niedzielne przedpołudnie było w Warszawie chłodne i pochmurne. Spacer po polach i lasach nie natchnął D.O. witalną limfą, mimo, że większość drzew przyobrała się w kwiecie. Brzóski przydrożne, do których D.O. pielgrzymuje każdej wiosny, jeszcze jednak czekają na lepsze czasy.

Inne fragmenty stałych tras przejażdżek popisały się jednak większą odwagą i wypuściły kruche jeszcze, delikatne, jak niemowlęta, zielone listeczki.

I właśnie patrząc na nie przypomniał sobie D.O. Davida Hamiltona, zmarłego samobójczo w 2016 r. wybitnego fotografa, Brytyjczyka, ale pracującego w Paryżu i w NY. Zrobił mnóstwo pięknych fotografii, które krytycy porównywali do impresjonistycznego malarstwa, jemu zawdzięczamy modę na „blur”, rozmazujący ostrość fotografii. Ale zapewne nikt by o nim nie pamiętał, gdyby nie to, że przez jakiś czas robił nagie zdjęcia pokwitających dziewczynek. Wyłącznie w obecności ich matek, za ich zgodą i w klasztornej atmosferze. Nieustannie debatowano oczywiście, czy to pornografia, czy dzieła sztuki.

Sam Hamilton w 1995 roku powiedział, że ludzie „przeciwstawili sobie nagość i czystość, zmysłowość i niewinność, wdzięk i spontaniczność. A ja staram się je zharmonizować i to jest mój sekret i powód mojego sukcesu”.

D.O. nie będzie reprodukował ani wyrokował, czy to szuka, czy porno, bo sądzi, że każda młoda kobieta, rozebrana, czy ubrana, ma w sobie ładunek erotyzmu, więc uważa, że podobne dyskusje są nieco bez sensu.

Co to ma wspólnego z (bardzo) powoli budzącą się wiosną?

Dla D.O. – wszystko.

A ty, Czytelniku, uważasz podobną antropomorfizację za uzasadnioną?

2.

„Pewien, że interpretuję uczucia wiernych z całego świata, kieruję wdzięczną myśl ku pamięci św. Jana Pawła II, który jest w tych dniach przedmiotem obraźliwych i bezpodstawnych pomówień” – powiedział papież Franciszek w nauczaniu po modlitwie Regina Coeli.

Nie, nie, to nie było nawiązanie do reportażu i książki w Polsce.

To było nawiązanie do słów Pietro Orlandiego, brata porwanej Emanueli, kiedy w TV la7, odnosząc się do Karola Wojtyły powiedział: „Czasami wyjeżdżał [z Watykanu] nocą z dwoma swoimi przyjaciółmi, polskimi monsignorami. Niektórzy mówią, że na pewno nie po to, by błogosławić domy”. Ponieważ wcześniej rozmawiano o możliwych niecnych czynach, których ofiarą mogła była paść Emanuela Orlandi, w tym kontekście taka wzmianka sprawiła, że nawet przywykły do obrzydlistw D.O. poczuł się oburzony.

3.

Niemcy ogłosiły zamknięcie ostatniej elektrowni atomowej.

D.O. utwierdza się w przekonaniu, że ludzka głupota nie ma granic.

Nie będzie się szczególnie rozwodził w uzasadnieniach, napisze tylko co następuje:

– wbrew ostrzeżeniom, a nawet amerykańskim pogróżkom, Niemcy uzależniły się niemal w 100% od dostaw rosyjskiej ropy i gazu. Tylko solidarność międzynarodowa (zwłaszcza amerykańska) sprawiła, że ubiegłej zimy kraj ten uniknął katastrofy humanitarnej i gospodarczej. Dziś chyba już wiedzą, że uzależnianie się od dostaw kluczowych surowców od jednego dostawcy jest karygodnym błędem.

– A mimo to postanowiły się po raz kolejny w 100% uzależnić od kolejnego dostawcy – monopolisty.

– Chiny są praktycznie monopolistą, jeśli chodzi o ziemie rzadkie i ich obróbkę. Bez ziem rzadkich, począwszy od litu, nie będzie baterii. Do samochodów, telefonów, komputerów, gospodarstw domowych. Do elektrowni wiatrowych i paneli fotowoltaicznych.

– Chiny już raz powstrzymały w portach swoje kontenerowce, paraliżując wiele gałęzi zachodniego przemysłu, ponieważ były praktycznie monopolistą w produkcji microchipów i, ogólnie rzecz biorąc półprzewodników. Tłumaczyły, że jest pandemia, ale wielu sądzi, że to była próba generalna i mafijne ostrzeżenie pod adresem Zachodu: popatrzcie, jak bardzo on nas zależycie i co się stanie, jak będziecie nam się przeciwstawiać.

– Kilka lat temu na pustyni Atacama w Chile odnaleziono ogromne pokłady litu. Przetarg na koncesję na jego wydobycie i obróbkę wygrał koncern chiński, praktycznie monopolista w produkcji tego esencjonalnego surowca. Jednakże masowe protesty chilijskich obrońców środowiska, poparte badaniami, że wydobycie litu zdewastowałoby równowagę hydrogeologiczną, sprawiły, że Sąd Najwyższy w Santiago anulował koncesję i wydał zakaz wydobywania litu.

– Ostatnio odkryto pokłady ziem rzadkich w Skandynawii. Ale nie znamy jeszcze ich rozmiarów i nie ma jeszcze badań środowiskowych. Więc wcale nie jest powiedziane, że do ich wydobycia kiedykolwiek dojdzie. A to oznacza, że jesteśmy i długo jeszcze będziemy skazani na chińskiego monopolistę.

– Chińczycy coraz śmielej poczynają sobie wokół Tajwanu. Pierwsze, gigantyczne manewry wokół wyspy przeprowadziły po wizycie ówczesnej szefowej Izby Reprezentantów Nancy Pelosi, drugie – w ubiegłym tygodniu, po spotkaniu pani prezydent Tajwanu Tsai Ing-wen z następcą Pelosi, Republikaninem Kevinem McCarthym. Rozmiary owych manewrów były tak ogromne, że jest rzeczą oczywistą nawet dla laików, że nie da się ich przygotować w tydzień czy nawet w miesiąc. Plany inwazji, bo tę ćwiczono w obu cyklach megamanewrów, muszą być gotowe od wielu lat.

– Do niedawna Chiny sądziły, że inwazja wojskowa nie będzie konieczna, że wystarczy zastraszenie i danie do zrozumienia USA, że wszelkie próby obrony wyspy skończą się dla nich katastrofą. Dziś, po oświadczeniu Joe Bidena, że USA będą militarnie bronić Tajwanu w przypadku chińskiej agresji, Chiny powróciły do koncepcji rozwiązania militarnego. Świeżutki (z przedwczoraj) raportu wywiadu amerykańskiego wskazuje, że Chiny zdobyły przewagę powietrzną nad siłami zbrojnymi Tajwanu. Jeszcze 5 lat temu mówiono, że marynarka i lotnictwo chińskie potrzebują paru dekad, by stać się realnym zagrożeniem dla armii, wyposażonych w broń amerykańską, dziś już nikt tak nie mówi.

– Czeka nas zatem (nie „czy”, lecz „kiedy”) gorąca wojna na Dalekim Wschodzie. Jest bardzo prawdopodobne, że przerodzi się w wojnę światową. Niezależnie od tego, kto wygra i kto przegra tę wojnę, jedno jest pewne: dla uzależnionego w niewyobrażalny sposób od Chin Zachodu będzie to katastrofa.

– W ramach „reamerykanizacji” przemysłu, do USA z Chin powróciło ok. 300 tys. przedsiębiorstw, 10 razy tyle nadal tam pozostaje. Europa się w ogóle nie „reeuropeizuje”. A lokator Pałacu Namiestnikowskiego jeszcze niedawno oferował Xi Jinpingowi dwa polskie powiaty na wyłączną, uprzywilejowaną, chińską strefę ekonomiczną.

– W czym może tkwić pewien ratunek dla szeroko rozumianego Zachodu, a zwłaszcza dla głupiej i krótkowzrocznej Europy? W elektrowniach atomowych. Tylko one w przypadku zaostrzenia kryzysu z Chinami będą w stanie sprawić, że będziemy mieli prąd i ogrzewanie.

– To oczywiście wymaga – jeśli nie porzucenia – poważnej rewizji przechodzenia na pojazdy elektryczne. Niestety, wielkie firmy naftowe zacierają ręce, bo na samochodach elektrycznych one zarobią jeszcze więcej niż na benzynie, hamują rozwój i wdrażanie technologii pozyskiwania energii z wodoru. Ale nic to, my budujemy izerę. Wyprzedził nas Wietnam i Turcja, bo my jednak mieszkamy w Polsce.

– Czy Niemcy tego wszystkiego nie wiedzą? Ależ ci mądrzy wiedzą! I mówią to politykom. Jednak nie ma większego głuchego niż ten, który nie chce słyszeć i większego ślepca od tego, który nie chce widzieć. Coś dotarło jednak zapewne do liderki wchodzącej w skład niemieckiej koalicji Zielonych, ministerki spraw zagranicznych Annaleny Baerbock. W tych dniach była w Pekinie, gdzie (w przeciwieństwie do Macrona) upomniała się o Ujgurów i więźniów politycznych, a także powiedziała, że inwazja na Tajwan byłaby „ogromną tragedią dla całego świata”. Ale nie wszystko do niej dotarło. Na przykład to, że zamykając elektrownie atomowe, oddają się w ręce dostawców paliw kopalnianych, a stawiając tak jednoznacznie na to, co dziś uchodzi za energię odnawialną, oddają się w zakrwawione ręce Xi Jinpinga.

– A sprawa polska? Cóż – my jesteśmy jak ślepe szczenięta. Jak te dopiero co wyklute listki, jak te dziewczynki, którym dopiero co wyrzynają się malutkie piersi, które tak pięknie fotografował David Hamilton.

4.

Observer (link poniżej): „Za granicą Macron zyskał reputację człowieka rzucającego polityczne granaty – celowo lub przez przypadek, kto wie? W 2019 roku wygłosił słynne zdanie, że „NATO doświadcza śmierci mózgowej”. Chyba nie mógł się bardziej pomylić.

W latach 2021-22 podjął się, rzekomo w imieniu Europy, mediacji z Władimirem Putinem w sprawie Ukrainy. Nawet po tym, jak Putin zignorował go i dokonał inwazji, Macron nalegał, aby Moskwa otrzymała „gwarancje bezpieczeństwa” i aby Rosja nie była „upokarzana”.

Najnowsza eksplozja została zapoczątkowana przez wywiad, którego Macron udzielił po wizycie w Pekinie w zeszły weekend, gdzie został otoczony pochlebną uwagą przez prezydenta Xi Jinpinga. Zasugerował, że jeśli chodzi o politykę wobec Chin, kraje europejskie były zbyt podporządkowane Stanom Zjednoczonym i nie powinny być „naśladowcami” Waszyngtonu. „Bycie sojusznikiem nie oznacza bycia wasalem … [i nie] oznacza, że nie mamy prawa do samodzielnego myślenia”.

Macron sugerował również, że obrona demokratycznego Tajwanu przed chińską inwazją typu ukraińskiego nie leży w interesie Europy”.

D.O. czarno widzi przyszłość, choć z natury czarnowidzem nie jest.

No, chyba, że chodzi o oglądalność „Allegro ma non troppo” wśród Czytelników D.O.

5.

Przy zmniejszeniu dawki hormonów nawet o 92%, pigułka antykoncepcyjna może nadal zapobiegać owulacji, a tym samym ciąży. Międzynarodowa grupa naukowców wykorzystała modele komputerowe do zbadania, w jaki sposób hormony biorące udział w cyklu rozrodczym kobiety wchodzą w interakcję z hormonami przyjmowanymi wraz z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi, pigułkami i innymi urządzeniami lub preparatami tej samej kategorii. I wykazali, że tak powiem, matematycznie, że owulację można również zahamować, zmniejszając dawkę hormonów o 92% w środkach antykoncepcyjnych zawierających tylko estrogen io 43% w środkach opartych na samym progesteronie. A jeśli chodzi o estrogenowo-progestagenowe środki antykoncepcyjne, które są zdecydowanie najczęściej stosowane, ilości hormonów można by jeszcze bardziej zmniejszyć. Oczywiście nie uszczuplając skuteczności.

6.

Na odtrutkę: pobity został rekord świata w najliczniejszym tańcu Bihu, co zostało skrzętnie wpisane do Księgi Rekordów Guinnessa.

Obejrzyjcie, bo D.O. obawia się, że nieprędko rekord zostanie pobity.

Przy okazji: ile razy dziennie przychodzi ci, Czytelniku, do głowy, że gdzieś tam jest jakiś zupełnie inny świat, inni, ciekawi ludzie ze swoimi wierzeniami, pasjami, obrządkami, radościami i cierpieniami?

Pewnie nigdy nie słyszałeś o tańcu Bihu? A taniec Bihu to taniec ludowy z indyjskiego stanu Assam, związany ze świętem Bihu i ważną częścią kultury assamskiej.

A Assam, to wąski pas ziemi o kształcie położonej na lewym boku litery „y”, niespełna 80 tysięcy kilometrów kwadratowych i …32 miliony mieszkańców.

Tancerze Bihu to zazwyczaj młodzi mężczyźni i kobiety, zdolnymi do energicznych kroków i szybkich ruchów rąk. Tradycyjny strój tancerzy jest kolorowy i skupiony wokół motywu koloru czerwonego, oznaczającego radość i wigor.

Według uczonych taniec Bihu wywodzi się ze starożytnych kultów płodności, które wiązały się ze zwiększeniem urodzajności zarówno ludzi, jak i ziemi. Tradycyjnie miejscowe społeczności rolnicze wykonywały taniec pod gołym niebem, na polach, w zagajnikach, w lasach lub nad brzegami rzek, zwłaszcza pod figowcami.

Najwcześniejsze przedstawienie tańca Bihu znajduje się w rzeźbach z IX wieku.

A ogólnie rzecz biorąc, Bihu to trzy ważne niereligijne święta, charakterystyczne dla indyjskiego stanu Assam: „Rongali Bihu”, obchodzone w kwietniu, najważniejsze z trzech – święto wiosny. Pozostałe to „Kongali” – obchodzone w październiku i „Bhogali” – obchodzone w styczniu.

Święta są mieszanką tradycji tybetańsko-birmańskich, południowoazjatyckich i indo-aryjskich, splecionych tak ściśle, że nie można ich rozdzielić. —Wniosły w nie swój wkład wszystkie społeczności Assam. A składają się na nie plemienne grupy etniczne takie, jak Bodo, Karbi, Rabha, Mishing, Dimasa, oraz grupy językowe, takie jak asamska, bengalska, hindi i nepalska.

7.

Wy to wiecie, ale Włosi nie wiedzieli. Ale teraz będą mogli dowiedzieć się o Wojtku, kapralu, żołnierzu II Korpusu, który walczył o wyzwolenie Włoch i był …niedźwiedziem. „L’orso Wojtek. Caporale della Liberazione” napisał pochodzący z Imoli pan Mauro Bartoli. Wojtek ma swoje pomniki w Imoli, Edynburgu i Krakowie.

https://bologna.repubblica.it/…/wojtek_lorso_dei…/…

A ponadto…

Jacek Pałasiński

„Drugi obieg” jest publikowany przez Autora na Facebooku. „Studio” udostępnia te teksty Czytelnikom – niekiedy z niewielkimi skrótami w stosunku do oryginału.