18.10.2026
Prognozy napływające z amerykańskich ośrodków analitycznych i rynków predykcyjnych rysują coraz wyraźniejszy scenariusz: nadchodzi polityczny zmierzch ruchu MAGA i głęboki kryzys Partii Republikańskiej. Dla jednych to potężny wstrząs, dla innych – chwila dziejowej ulgi.
Prognozowana porażka Republikanów w wyborach do Kongresu to jednak coś więcej niż tylko wewnętrzna korekta kursu w Waszyngtonie. To geopolityczne tąpnięcie, którego fale sejsmiczne dotrą do najdalszych zakątków świata, redefiniując układy sił od Kijowa po Teheran.
Zacząć należy od samych Amerykanów. Dla społeczeństwa zmęczonego permanentną polaryzacją, agresywną retoryką i instytucjonalnym chaosem, porażka Trumpa w parlamencie będzie oznaczać upragniony powrót do przewidywalności. To szansa na odbudowę demokratycznych norm i stabilizację gospodarki, która zamiast na nieprzewidywalnych wojnach celnych, będzie mogła oprzeć się na długofalowym planowaniu. Ameryka zyska szansę na ucieczkę od widma autorytaryzmu, który od lat paraliżuje jej wewnętrzny potencjał.
Utrata Kongresu przez Republikanów oznacza dla urzędującego prezydenta potężny cios strukturalny – całkowity paraliż legislacyjny. Bez większości w Izbie Reprezentantów i przy chwiejnym Senacie, administracja Trumpa zostanie de facto ubezwłasnowolniona w sprawach wewnętrznych. Każda próba przeforsowania kontrowersyjnych ustaw, zmian w budżecie czy radykalnych reform podatkowych rozbije się o mur demokratycznej opozycji.
Zamiast realizować swoją autorytarną agendę, Trump zostanie zmuszony do ciągłej, wyczerpującej walki o przetrwanie i wetowania ustaw spływających z Kapitolu. Jego władza, dotychczas bezwzględna, zmieni się w pasywne administrowanie kryzysem.
Upragniony oddech ulgi usłyszymy jednak przede wszystkim nad Starym Kontynentem. Europa, a w jej sercu Polska i Ukraina, od dawna patrzą na działania urzędującego prezydenta z uzasadnioną obawą. Jego otwarcie wroga postawa wobec tradycyjnych sojuszy, podważanie sensu istnienia NATO oraz jawna niechęć do wspierania obrony Kijowa wiszą nad naszym regionem jak miecz Damoklesa.
Klęska Republikanów zdejmie tę egzystencjalną groźbę. Dla Ukrainy stanie się ona gwarancją ciągłości dostaw broni i finansowania, bez których obrona przed barbarzyńską inwazją byłaby skrajnie utrudniona. Dla Polski – będzie to pewność, że artykuł 5. Traktatu Waszyngtońskiego pozostanie świętością, a nie biznesową transakcją zależną od humoru lokatora Białego Domu.
Ograniczenie wpływów Trumpa przyniesie powrót do transatlantyckiej solidarności opartej na wartościach, a nie na cynicznym kalkulatorze.
Na ten moment politycznego przełomu z wielką ulgą, ale i pełną gotowością, czekają już europejskie elity. W kuluarach Brukseli, Paryża i Berlina od miesięcy trwały gorączkowe przygotowania na scenariusz, w którym Ameryka odzyskuje polityczny balans. Przywódcy państw europejskich, dotychczas zmuszeni do lawirowania i znoszenia nieprzewidywalnych dyktatów Waszyngtonu, szykują już nowe otwarcie dyplomatyczne.
Nadchodząca zmiana układu sił w USA pozwoli Europie na odważniejsze wyznaczenie wspólnego kursu obronnego i gospodarczego, tym razem w partnerskim dialogu z odrodzonym, przewidywalnym Kongresem, a nie pod dyktando kaprysów jednego człowieka.
Zupełnie inaczej sytuacja wygląda na Bliskim Wschodzie, choć i tu narracja o wszechmocy Trumpa wymaga weryfikacji. Przyjrzyjmy się Iranowi. Czy Teheran zyska lub straci na porażce Republikanów? Paradoksalnie nie. Ajatollahowie wygrywają swoją regionalną grę już teraz, mimo że Trump znajduje się obecnie u szczytu swojej władzy.
Irańska machina geopolityczna, oparta na sieci proxy i sprytnej dyplomacji, nauczyła się omijać amerykańskie rafy. Dla nich ewentualne odebranie większości Trumpowi w Kongresie to jedynie zmiana dekoracji – Teheran i tak będzie realizował swoje cele, niezależnie od blokad w Waszyngtonie.
O wiele głębsza rewolucja zajdzie w relacjach z Izraelem. Przez lata Trump kreował się na największego przyjaciela Państwa Żydowskiego, jednak dziś ta fasada ostatecznie pęka. Izrael, szeroka diaspora żydowska w USA, a nawet sami syjoniści stracili już zaufanie do prezydenta. Zrozumiano tam, że jego dotychczasowe wsparcie miało charakter czysto fasadowy i narcystyczny, służący wyłącznie budowaniu własnego wizerunku.
W kluczowych momentach Trump okazuje się wątpliwym i interesownym sprzymierzeńcem, którego realna pomoc jest znikoma, a kapryśność zagraża długofalowemu bezpieczeństwu Jerozolimy. Dzisiejsze głębokie uprzedzenie środowisk proizraelskich do Trumpa to efekt bolesnego wybudzenia się z iluzji o jego rzekomej lojalności.
Kto więc straci najwięcej? Odpowiedź jest jedna i bezdyskusyjna: putinowska Rosja. Dla Kremla Donald Trump u władzy to najlepsza inwestycja polityczna stulecia – potężny taran rozbijający jedność Zachodu od wewnątrz. Porażka ruchu MAGA w nadchodzących wyborach sprawi, że Moskwa straci swoje najbardziej realne, potężne oparcie w amerykańskiej polityce.
Skończą się marzenia o „wielkim paraliżu” Waszyngtonu, odejdą nadzieje na odcięcie Ukrainy od kroplówki z pomocą, a bezkarne destabilizowanie świata zostanie zablokowane. Wirtualny „agent Krasnov” – symbol rosyjskich operacji wpływu, mających na celu rozkład zachodnich demokracji – ostatecznie przegra.
Upadek Trumpa w tych wyborach nie będzie tylko klęską jednego człowieka. Będzie to bankructwo pewnego modelu uprawiania polityki, opartego na cynizmie, izolacjonizmie i podziwie dla dyktatorów. Dla wolnego świata – od Waszyngtonu, przez Warszawę, aż po Kijów – to najlepsza możliwa perspektywa. Świat bez wszechwładnego Trumpa stanie się może nie idealny, ale z pewnością o wiele bezpieczniejszy.
Przemysław Wiszniewski
Oby ten scenariusz się sprawdził. Niestety Trump również zdaje sobie sprawę z możliwości tego scenariusza i robi wszystko by się nie ziścił.
Optymizm nie do przecenienia – może spowodować efekt domina. I ten nasz zasnusony klocek może padnie, gdy straci partnera do poklepywania się po bezmyślności. Niech się stanie.
Artykuł brzmi tak optymistycznie, że aż chce się przyklasnąć i powiedzieć: tak nam, Panie Przemysławie, mów, dalej i dalej… To pragnienie wielu uczciwych i rozumnych ludzi, którzy we współczesnej polaryzacji, popularności ruchu MAGA i skrajnie prawicowych ruchów europejskiego alt-rightu widzą poważne zagrożenie dla demokracji, wolności, rozumu i zdrowego rozsądku. Pierwszy bym przyklasnął, gdyby scenariusz zarysowany w tym artykule się zrealizował. Byłbym jednak nieostrożny, gdybym nie dostrzegał różnych „ale”:
1. Prognoza nie jest wynikiem wyborów. Utrata Izby Reprezentantów przez Republikanów jest bardzo prawdopodobna, Senatu — wyraźnie mniej pewna.
2. Utrata Kongresu nie ubezwłasnowolni Trumpa. Zachowa kierowanie administracją, dowodzenie wojskiem, prowadzenie polityki zagranicznej i prawo weta.
3. Blokada ustaw może zaostrzyć konflikty i zwiększyć wykorzystywanie uprawnień wykonawczych. Mniej swobody ustawodawczej nie oznacza większej przewidywalności.
4. Porażka Republikanów nie oznacza rozpadu MAGA. Autor nie wyjaśnia, dlaczego miałaby unicestwić ruch, jego zaplecze i źródła popularności.
5. Demokraci mogą skuteczniej bronić pomocy Ukrainie i współpracy z Europą, ale nie zagwarantują dostaw broni ani przewidywalności prezydenta. Kongres nie zastąpi Białego Domu.
6. Osłabienie możliwości Rosji nie zakończy jej operacji wpływu. Konflikt prezydenta z Kongresem może wręcz stworzyć Kremlowi nowe sposobności.
7. Tezy o wygrywającym niezależnie od wydarzeń Iranie i utracie zaufania do Trumpa przez Izrael, diasporę oraz „samych syjonistów” pozostają zbyt kategoryczne i nieudokumentowane.
Nie wyliczam tych zastrzeżeń, żeby deprecjonować pożądany scenariusz czy osłabiać nadzieję na jego spełnienie. Przeciwnie: warto zestawić nadzieje z ograniczeniami, żeby być bliżej rzeczywistości. Porażka wyborcza może być początkiem odwrotu od trumpizmu, ale Autor przedstawia ją niemal jak jego dokonany koniec. Oby miał rację co do kierunku. Nie oczekujmy jednak gruszek na wierzbie — prognozowany wynik wyborów nie daje jeszcze ani gruszek, ani nawet pewności, że będzie wierzba.
@Sławek
bardzo celne uwagi, co do tekstu.
Nie będąc autorem i nie wiedząc, czy Przemysław Wiszniewski by się ze mną zgodził postanowiłem przedstawić własne przemyślenia związane z tymi uwagami.
1. To prawda. Też nie uwierzę w utratę Senatu przez republikanów, dopóki tego nie zobaczę.
Jednak juz utrata kontroli nad Izbą Reprezentantów znacząco zmienia dynamikę. Skończy się odwoływanie zgromadzenia przez obecnego speakera, izba zacznie pracować i pojawią się głosowania, w których republikańscy reprezentanci będą musieli wybrać stronę – interes przegrywającego Trumpa czy własny.
2. To prawda. Jednak znacząco utrudni mu pracę. Nie pozwoli uzurpować władzy, która należy drugiego ośrodka władzy do tej pory milczącego.
3. Tu sę nie zgadzam. Te wykorzystywane „uprawnienia wykonawcze” były uzurpowaniem władzy, którą kongres oddawał bez walki. Wiele takich prób może po wyborach spotkać się z natychmiastowym oporem.
4. Nie wiem – za mało znam ruch MAGA. Wydaje się jednak, że jest zorganizowany wokół jednostki. Silny lider poparty przez MAGA przejął partię republikańską i ją sobie podporządkował. W nowej rzeczywistości, zwłaszcza, gdyby doszło do porażki totalnej i utraty senatu, partia republikańska pewnie by sie odcinała od MAGA niczym Kaczyńsy od Wałęsy. Silny zwycięski Donald Trump jest ostatnim ogniwem łączącym MAGA. Trump jako „looser” przestaje mieć tę siłę.
5. Pełna zgoda
6. Prawda – wpływ na Trumpa się nie skończy. Ale tez nie bardzo widzę większe możliwości. Bardziej na pasku Putina i tak już Trump chodzic nie może.
7. Porażka Trumpa to wygrana ajatollachów. Jakkolwiek się nie skończy sam konflikt i jakby się nie ułozył układ sił po nim – Trump obiecywał że ich pokona, a to oni (najparawdopodobniej) będą świętować porażkę Trumpa. Wojna dała im też dużo większą kontrolę nad społeczeństwem, które powoli zaczynało sie buntować.
.
jeszcze apropos władzy:
Kiedyś mówiło się, że trzeba przyglądać się, jak zachowuje się służba, żeby wiedzieć, kto rządzi w danym domu..
Kiedy mamy dwa ośrodki władzy wydające sprzeczne polecenia, czyje będą spełniane_
Pod kogo sie „służba” ustawi – loosera czy zwycięzców?
Dla porównania nasze zamieszanie wokół TK.
10 lat temu zostało wybrancyh 3 sędziów TK, a prezydent nie przyjął ślubowania, a Sejm wybrał dublerów i ich wprowadził.
Teraz prezydent dalej odmaiwa przyjęcie ślubowania, a sędziowie TK są i wchodzą do Trybunału.
–
Jeszcze dorzucę takie życzenie (nie mylić z prognozą):
Partia republikańska całkowicie dała sobie przetrącić kręgosłup moralny poddając się ruchowi MAGA. Kongresmeni bez kompasu moralnego oddali Amerykę i własne kariery kleptokratycznej administracji. Mike Johnson doskonale o tym wie, dlatego wszystkich mobilizował strasząc rozprawami sądowymi.
Jednak sygnały o „niebieskim tsunami” docierają do zagrożonych posad – nie sądzę, żeby oni wszyscy wierzyli, że Trump ich obroni. raczej spodziewam się, że przynajmniej niektórzy nagle kompas moralny odnajdą (kręgosłup tak szybko nie odrośnie) i będą chcieli się przed własnymi wyborcami wybielić i zaczną oskarżać nawzajem, co spowoduje erozję u republikanów dużo głębszą niż wskazywałby sam wnik wyborów.
Nie wierzę wprawdzie, że później wśród republikanów pojawi się drugi Lincoln czy Teddy Roosevelt.
Ale może choć drugi Reagan, zamiast Trumpa czy Busha
Optymistyczny scenariusz może się ziścić, a może nie… Zanim stanie się cokolwiek, amerykański (i polski) idol może doprowadzić do nowej Jałty z udziałem Chińczyka, a to dopiero zmieni sytuację!
Przewidywania są trudne i niepewne. Zwłaszcza, jeśli dotyczą przyszłości.
Tekst A.Lubowskiego z 24 pażdziernika , jest już zdecydownaie mniej optymistyczny….