31.10.2026
No i zaczęło się – walka o przywrócenie obywatelom Trybunału Konstytucyjnego stała się tematem dnia – wszystko na oczach tych, którzy będą chcieli obserwować to co dzieje się w Trybunale i wokół Trybunału.
No właśnie – ilu ludzi będzie chciało i ilu ludzi rozumie o co tam naprawdę chodzi?
Obawiam się, że nie jest to większość. Obecna sytuacja w Trybunale Konstytucyjnym jest rezultatem tego, co zrobił rząd PiS Jarosława Kaczyńskiego i jego ministra Zbigniewa Ziobry, przypomnę – ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego. To wtedy, w 2015 roku, nastąpił demontaż Trybunału, najwyższego sądu konstytucyjnego mającego stać na straży prawa i Konstytucji. Od tamtego czasu upłynęło już wiele lat, tylko ludzie związani z prawem mają pamięć do tych wszystkich deliktów konstytucyjnych, które miały miejsce za rządów PiS, „normalny” człowiek nie jest w stanie tego wszystkiego zrozumieć i ogarnąć.
Na zaszłości sprzed lat nakłada się wszystko to, co teraz robi Karol Nawrocki, który całkowicie arbitralnie decyduje kto jest a kto nie jest sędzią TK, uzurpuje sobie prawa, których nie ma, chce być prezydentem ale i premierem, dowódcą armii i najwyższym sędzią. Wszyscy zapamiętamy sceny wtargnięcia do budynku Trybunału i to jak prezydent walczył z sędzią kierującą obecnie jego pracami – to sceny z walk kiboli stadionowych, a nie zachowanie kogoś kto myśli, że jest prezydentem Polski. Po tym co się stało, po wtargnięciu Karola Nawrockiego do siedziby Trybunału Konstytucyjnego, a więc całkowicie innej władzy niż władza prezydenta, nikt już nie może udawać, że tu chodzi o praworządność. Elementarne rozumienie praworządności zakłada rozdział władzy wykonawczej, którą ma prezydent, od władzy sądowniczej, którą reprezentuje Trybunał Konstytucyjny. Zachowania Karola Nawrockiego były ilustracją takiego rozumienia prawa, w którym na szczycie trójkąta władzy znajduje się siła i to siła decyduje gdy nie ma już prawnych argumentów. Tak jest we wszystkich satrapiach, czy dyktaturach, gdzie o wszystkim decyduje siła władzy, nawet ta fizyczna siła jak w przypadku Karola Nawrockiego.
Przekroczyliśmy kolejną, wydawałoby się, nieprzekraczalną granicę destrukcji państwa. Jeżeli miałoby się tak stać, że siłowe wejścia prezydenta do budynku najwyższego sądu będą podstawą do jakiś ustaleń na zwołanej przez Karola Nawrockiego naradzie wszystkich sił politycznych, to będzie to definitywny koniec demokracji w Polsce.
Te głosy niepokoju jakie już są obecne w międzynarodowej opinii są sygnałem, że dalsze utrzymywanie takiego stanu zawieszenia wszystkich spraw związanych z trwającym do lat kryzysem wokół Trybunału Konstytucyjnego może zakończyć się kryzysem państwa, po którym nic już nie będzie takie jak być powinno.
Apeluję do obecnie rządzących by nie dali się zwieść opowieściom o tym, że w tym sporze wszystkim zależy na dobru Polski – to nie jest prawda, im zależy na odzyskaniu władzy, bo tylko to może uchronić ich przed odpowiedzialnością karną za wszystkie przestępstwa, których się dopuścili w czasie ośmiu lat swoich rządów, czego najlepszym dowodem jest ucieczka z Polski ministra Ziobry i jego zastępcy Romanowskiego. To są nadal posłowie na Sejm Rzeczypospolitej, posłowie którzy uciekli przed polskim wymiarem sprawiedliwości – wydawało się, że nic już nie może być większą kompromitacją władzy. To co zrobił Karol Nawrocki przepychając się z kobietą w drzwiach Trybunału jest chyba większym skandalem niż ucieczka z kraju tamtych dwóch polityków.
Jest sobota, ostatni dzień października, jutro święto zmarłych, tych którzy odeszli, dzień zadumy i refleksji. Jak ta atmosfera wpłynie na to co tu i teraz wokół Trybunału Konstytucyjnego tego nie wiem, ale poziom cynizmu tych ludzi jaki zaprezentowali i wtedy, gdy byli u władzy, jak i teraz, gdy walczą o jej odzyskanie, nie pozwala mieć żadnej nadziei na to, że wyjdziemy bez szwanku z tej opresji.
Zbigniew Szczypiński
Polski socjolog i polityk. Założyciel i wieloletni prezes Stowarzyszenia Strażników Pamięci Stoczni Gdańskiej.
To prawda, to stan opresji z której nie można wyjść bez szwanku. Karol Nawrocki walczy o przywództwo obozu prawicowego w stylu jaki zna – bokserskim. Przejdzie do historii jako prezydent, który pomylił urząd z ringiem. Upadek jego dwóch protektorów (Kaczyński i Trump) zakończy i jego karierę. Będzie przypisem w podręcznikach jak można w sposób demokratyczny demolować porządek prawny. Szkoda, ze prominenci prawnicy z UW tego nie widza tylko załamują ręce nad ministrem Żurkiem, który czyni swoją powinność czyli przywraca praworządność.