09.02.2022
ECHA WYDARZEŃ: Siedzę przed telewizorem, piję ziółka, patrzę, podziwiam, myślę.
Puszczam mimo uszu biadolenia, że jedzenie nie tej klasy, że testy anty – przesadne, a postanowienia o izolacji zbyt łatwe; szukam sportu. Tego skoncentrowanego. W obrazach, wypowiedziach, tabelach… Czasem w tej sportowej złości na los, świat i pandemię – co widzę u naszej drużyny.
Obrazy. Kapitalne. Np. w biathlonie, gdy nawet najlepsi padali na mecie jak podcięci. Dali z siebie nawet więcej niż teoretycznie dać mogli, ostatnie rezerwy na końcowych metrach. A na trasie – jakby nigdy nic. Byle najszybciej. I w strzelaniach sztuka, żeby w sekundę opanować rozedrganie biegiem, i strzelać po snajpersku… A potem znów bieg i znów strzały, a wreszcie meta osiągnięta ostatkiem sił…
Tor saneczkowy. Na nim dziewczęta. To widać dopiero, gdy na mecie ślizgu spod hełmu i rynsztunku pojawia się uśmiech. A wcześniej – stówa na godzinę i ten piekielny wiraż… Piękne obrazki.
Panie z krążkiem. Hokej – jak hokej, ale klasa i zaciekłość takie, jak drzewiej, gdy grali np. Kanadyjczycy z Rosjanami, Szwedzi, Czesi, Finowie…
Szaleńcze zjazdy i slalomy. Skuteczność sklamrowana z elegancją…
Figury na lodzie:
Nawet świetni zawodnicy z Kraju Kwitnącej Wiśni nie mieli w tym dniu szans z Nathanem Chenem. Wielokrotny mistrz świata zaczarował publiczność i sędziów. To, co reprezentujący USA solista przedstawił do utworu Charlesa Aznavoura, nie dość, że było znakomite technicznie, to jeszcze wykonanie chwytało za serca. Nic więc dziwnego, że zawodnik dostał notę 113.97 i pobił tym samym rekord świata…
Z wygranego przez Rosjan konkursu drużynowego:
15-letnia Kamila Walijewa okazała się bezkonkurencyjna, mimo jednego upadku (przy potrójnym Rittbergerze). Dała próbkę magii na lodzie do „Bolera” Maurice’a Ravela. Jako pierwsza na tych igrzyskach wykonała poczwórnego Salchowa. W sumie Rosjanka zaprezentowała trzy poczwórne i siedem potrójnych skoków. Jej łączna nota wyniosła 178.92.
15 lat i taki kunszt. Jakby coś z nawiązania do hymnu olimpijskiego – z uroczystości otwarcia. W wykonaniu nie dostojnego „chóru w smokingach i pod muchami”, lecz przez zespół dziecięcy. Jakby przypominając, że sedno sportu to jednak młodość… Przy pełnym – oczywiście szacunku dla wytrwałych weteranów…
No, i w tle znów refleksja: Ile lat miała w czasie startu do kariery zawodowej łyżwiarki? Czy na naturalne dzieciństwo był jeszcze czas…? Ale, co na planie pierwszym – to bajka… Dla widza wspaniała lekcja, jak sport bywa urodziwy…
Obrachunki. Już się zaczęły, rozwinięcie z każdą dekoracją. Wedle stawu grobla, ale ileż tych stawów. My też mamy swój. Z założenia przedstartowego – głęboki to on nie jest. Albo – grobla wciąż wysoka, gdy dla innych –podobnych nam jakby niższa.
Tabela medalowa „mówi”. Z brązem mamy miejsce w „20”, a – nie licząc tradycyjnie wielkich asów olimpijskich zim, „porównywalni” są wyżej. Czesi z górami podobnymi do naszych. Słowacja, Słowenia, Węgry, Białoruś…
Oczywiście, pierwszy rzut oka to nie bilans, ale… Taka nie za wielka – obszarem i liczbą mieszkańców już ma pięć medali, dwa ze złota…
Gramy dalej. Zwłaszcza „grają” skoczkowie. Ekipa weteranów, ale wciąż żadnych sukcesów. Imponuje ten apetyt, choć … „po nas – choćby potop”, nie za bardzo widać, komu pałeczkę przyjdzie przekazać. Dyrektor skoków i prezes Apoloniusz jakoś nas nie pocieszają. Robią to „za nich” weterani. Wkrótce na dużej skoczni.
Teraz trwa treningowe oswajanie – jej; i siebie – z nią. Pewnie są różne założenia trenerskie na te próby „poznawcze”. Kto – z rezerwą, kto – na pełnym gazie… Z fusów, czyli tabel skoków w seriach treningowych przyszłości nie wróżę. A z góry wiadomo, że łatwo nie będzie… Przyjdzie ze dwa razy starać się skoczyć po około 140 metrów. „Komu bardziej „powieje pod narty” – jak to mawiają sprawozdawcy?
Andrzej Lewandowski
Senior polskiego dziennikarstwa sportowego, b. szef działu sportowego „Trybuny Ludu”.
Więcej w Wikipedii
