22.03.2023
1.
Autor D.O. jest pracowity, więc, jak co dzień, przejrzał kilkanaście zaufanych źródeł wiadomości, wybrał te, które go albo zainteresowały, albo oburzyły (tak, tak, mimo podeszłego wieku autor zachował jeszcze zdolność oburzania się!), wyciągnął, ułożył je w kolejności i już miał zacząć, jak co dzień, to pisać i redagować, wycinać i przyklejać screenshoty, kopiować linki, kiedy nagle poczuł, że ma dosyć. Że nie da rady znów zagłębić się w tym festiwalu ludzkiej podłości, głupoty, nieumiejętności wiązania przyczyn ze skutkami. Nie, nie, nie.
Doszedł do kresu wytrzymałości psychicznej.
2.
Pojechał więc na pola i przejeżdżał koło rosnącego i piękniejącego z miesiąca na miesiąc hotelu dla koni. Jakieś dziewczę jeździło wierzchem po padoku i autor pomyślał, że jest coś głęboko niewłaściwego, żeby jedna istota siadała drugiej żyjącej istocie na grzebiecie i zmuszała ją do wykonywania swoich poleceń.
Nie, nie, nie.
3.
I jeszcze nie aresztowali Trumpa. A kongresmeni Republikanów starają się użyć wszystkich kruczków prawnych, by go ochronić. Nawet nie wręczono mu wezwania do sądu. A on tak marzył, żeby Amerykanie obejrzeli go w kajdankach, pewien, że dla jego zwolenników stanie się to sygnałem do kolejnej rewolty ulicznej, może nawet małej wojny domowej…
4.
Zatrzymał się autor na skraju rozstajów, w małej wsi, by porozmawiać przez telefon z Przyjaciółką z Krakowa. Ściemniło się i autor z pewnym zdumieniem zauważył, że stoi przed małym, starym, pozbawionym fantazji i gracji domem, przez którego okno przeziera ogromny, kolosalny telewizor. Szary tynk na małym domu, szary dach, szare komórki, szare domy w sąsiedztwie, szary mazowiecki piasek pod stopami, a tam, zza tego okna coś mieniło się wszystkimi kolorami tęczy, migało emanowało życiem i energią.
5.
I przypomniał sobie autor wujka Kazika, kulawego kuzyna swojej Matki, który jako pierwszy w całej naszej wsi przedmiejskiej miał telewizor Wisła. D.O. siedział tam, niechciany i nieproszony, ba, wypraszany nawet obcesowo, wpatrzony w to magiczne migotanie z małego pudełka o niemal okrągłej, jednej szklanej ściance.
Dziś? Dziś włącza malutki telewizor od wielkiego dzwonu i bardzo go drażni nieustanne brzęczenie dobiegające z telewizora Żony. Autor telewizji już nie kocha, przestała go fascynować, pociągać. Nawet, kiedy czasem telewizor włączy, to nań nie patrzy, raczej ułoży sobie pasjansa na smartfonie.
6.
I przypomniał sobie jeszcze autor D.O., że jego dziadkowie zupełnie nie interesowali się nowym wynalazkiem, telewizora nie mieli, a kiedy chodzili w gości, to nań nie patrzyli. Nie przypomina sobie, żeby kiedykolwiek poszli do kina.
Swoje wiedzieli, nie potrzebowali więcej. Dziadek chomikował antykomunistyczne ulotki, które spadały z nieba nad jego osadą diabli wiedzą skąd: balony z NRF-u?
Ale dziadek spędzał całe dnie w ogrodzie, pielił, bielił drzewa owocowe, przeszczepiał gałęzie jabłek i gruszek, udało mu się wyhodować lipcówkę na ulęgałce, albo na odwrót. Były jakieś króliki, kiedyś nawet krowa, kilka owiec. Na starość powrócił do ziemi, tylko jej dzieła go interesowały. No, ale dziadek umarł i to wszystko znikło. A pozostał telewizor. Coraz większy, coraz bardziej się rozpychający w „dużych pokojach” bieda-domków, coraz bardziej agresywny, dyktatorski.
No i teraz autor, już sporo starszy od dziadka, kiedy w boleściach umierał, też najbardziej zainteresowany jest roślinami i żywymi stworzeniami; lepiej, jeśli nie ludzkimi.
7.
Dlatego więc that’s it, oto całe dzisiejsze wydanie D.O.
Bo czarna mazia gdzieś się czai, czyha, by człeka oblepić. Coraz więcej fatygi trzeba wkładać, by nie dać się przez nią wchłonąć. Więc lepiej nie kusić losu, lepiej zamknąć portale informacyjne, podnieść ręce znad klawiatury i rozejrzeć się za jakimiś pączkami na drzewach.
Jacek Pałasiński
„Drugi obieg” jest publikowany przez Autora na Facebooku. „Studio” udostępnia te teksty Czytelnikom – niekiedy z niewielkimi skrótami w stosunku do oryginału.
