2015-03-25.
Pisał poeta:
Francuz Francuzowi
Funduje ślimaka,
A Polak najchętniej
Podgryza Polaka.
Hiszpanowi Hiszpan
Gra na tamburynie,
A Polak podkłada
Polakowi świnie.
Włoch tak kocha Włocha
Jak pawica pawia.
A Polaka Polak
Do wiatru wystawia.
Anglikowi Anglik
Robi przyjemności,
Polak Polakowi
Przykrości zazdrości.
Konik nóżką grzebie
Płacze dziewczę hoże,
Polak do Polaka
Z pyskiem, albo nożem
Rzadko Polakowi
Polak dobrze zrobi,
To już takie nasze
Narodowe hobby.
A tak by się chciało
Wstawić do czytanki,
że Polak i Polak
To są dwa bratanki.
Niechęć Polaka – rodaka, do brata – rodaka nie jest wytworem naszych czasów, aczkolwiek we współczesnym świecie sięgnęła zenitu. Determinuje i niszczy nawet przyjaźnie. Zostawmy na boku polityków, ci szczerzą gęby tak przesycone nienawiścią, że nie widać ich prawdziwej twarzy. Zmieniają ją wszak zależnie z której strony powieje wiatr. Co więcej, kłócimy się najczęściej o kwestie, które nie są wcale ważne!
Socjolog prof. Janusz Czapiński: „Polacy kochają polskość, ale nie kochają Polaków. Nie ufamy nikomu poza kilkoma najbliższymi osobami. Ten krąg ogranicza się do rodziców, dzieci, żony lub męża, kilku krewnych, dwóch czy trzech sprawdzonych przyjaciół. I to już koniec. Reszta to obcy, których podejrzewamy o najgorsze intencje”.
Wystarczy spojrzeć na skwaszone miny ludzi na ulicy, przeczytać wpisy, jakie zostawiają na forach internetowych, lub przyjrzeć się ich reakcjom na sukces… oczywiście cudzy. Polska zawiść jest szczególnie potężnym orężem. ktoś zauważył, że zawiść po polsku, rodaka do rodaka, jest naszym sztandarowym towarem eksportowym. Warto zatem zadać pytanie czy jest to zjawisko wyłącznie naszych czasów?
Czy ongi Polak Polakowi był bratem? A dzisiejsze zawołanie Polak Polakowi wilkiem było naszym przodkom nieznane? Nic z tych rzeczy. Bolesny tego przykład znajdujemy w czasach, gdy wszelkie niesnaski powinny pójść, jeśli już nie w zapomnienie , to w „zawieszenie”.
Wrzesień 1939
Po najeździe Hitlera na Polskę (1 września) i po pakcie zawartym przez III Rzeszę i Związek Sowiecki (17 września) , znaleźliśmy się pod ich okupacją . Władze II Rzeczpospolitej zdążyły ewakuować się za granicę. Przez Rumunię dotarły do Francji (30 września 1939). W Paryżu powstał rząd z gen. Władysławem Sikorskim na czele. Krótko potem gen. Sikorski został wodzem naczelnym. Jaka decyzję podjął w pierwszej kolejności wódz naczelny?
Nie odbierając mu pewnych zasług, zajął się odwetem. Na rodakach. Postanowił rozprawić się ze swoimi przeciwnikami z czasów międzywojnia. Czyli z piłsudczykami. Marszałek Józef Piłsudski w minionych latach nie raz go upokorzył. Ale to były inne czasy. Teraz zaczęła się wojna. Na śmierć i życie. W jej obliczu partyjne, koteryjne niesnaski powinny pójść w kąt. Jednak gen. Sikorski jeszcze nie zdążył ruszyć do walki zbrojnej, a już się zabrał się do odwetu na swoich. W obliczu wojny była jedna droga: zjednoczenie wszystkich polskich sił . Zwłaszcza wśród wojskowych. Ale gen. Sikorski miał inne zdanie. Postanowił się zemścić. Rozpoczął na szeroką skalę zakrojoną akcję bezpardonowego zwalczania zwolenników Marszałka, głównie oficerów. Temat – głęboko go dokumentując – omawia bezcenny kwartalnik historyczny „Karta”( nr 82/2015), redagowany przez Zbigniewa Gluzę.
Wódz naczelny nie dał piłsudczykom żadnych zadań bojowych. Co więcej – zesłał ich na bezczynność. Na tzw. Wyspę Węży. W latach 1940 – 1942 osadzono 1500 wysoko wykwalikowanych wojskowych w Rothesay, na szkockiej wyspie Bute. Byli traktowani jak więźniowie. Nie wolno było im stanąć do walki. Kilku wysokich rangą oficerów popełniło samobójstwo. Oto jak się „dogadał się” Polak z Polakiem! Haniebny to był „dialog”. Anglicy i Szkoci kręcili głowami. Z niesmakiem.
Zacząłem ten tekst wierszem. Także również zakończę słowami poety, bliskiego mi kumpla z czasów studenckich. Pisał Edward Stachura (Sted):
Człowiek człowiekowi wilkiem
Człowiek człowiekowi strykiem
Lecz ty się nie daj zgnębić
Lecz ty się nie daj spętlić
Człowiek człowiekowi szpadą
Człowiek człowiekowi zdradą
Lecz ty się nie daj zgładzić
Lecz ty się nie daj zdradzić
Człowiek człowiekowi pumą
Człowiek człowiekowi dżumą
Lecz ty się nie daj pumie
Lecz ty się nie daj dżumie
Człowiek człowiekowi łomem
Człowiek człowiekowi gromem
Lecz ty się nie daj zgłuszyć
Lecz ty się nie daj skruszyć
człowiekowi wilkiem
Lecz ty się nie daj zwilczyć
Człowiek człowiekowi bliźnim
Z bliźnim się możesz zabliźnić
Jerzy Klechta
Och, po co takie czarnowidztwo? I sięganie znowu do polityków, tym razem z dawnych wojennych czasów. Politycy oczyszczają pole wokół siebie, to naturalne. I te dawne czasy… Mamy przecież znacznie więcej pozytywnych zachowań pokazujących polską solidarność czy spontaniczną bezinteresowność, także widoczne na codzień.
.
Wcale nie uważam, że Polacy różnią się w jakiś szczególny sposób od innych nacji w skakaniu sobie do oczu. Polska to dynamiczny kraj, szybko rozwijający się nie dlatego, że wzajemnie się wszyscy zwalczają, ale przeciwnie – potrafią się dogadać i robić co do nich należy.
.
Polska młoda demokracja potrzebuje doświadczenia, aby od polityków oddzielać populistów, jak dzisiejszy PiS z Kaczyńskim czy pyzatym Dudą na czele. Bo takie koterie małostkowych, niedouczonych i zakompleksionych pseudo polityków będą przyciągać podobnych do nich niezadowolonych i nie życzliwych, którzy przecież są w każdym społeczeństwie.
.
Trzeba sobie także zdawać sprawę z faktu pełzającej wojny u polskich granic. I wynikającej z niej obecności świadomych teolli robiących wszystko,maby skłócić naród. Może trzeba częściej i aktywniej zwracać na to zjawisko uwagę.
.
Zatem drogi Panie Jerzy – uszy do góry!