Stanisław Obirek: Oczywistości Synodu dla Amazonii3 min czytania

27.10.2019

Zakończył się kolejny synod, czyli namysł Kościoła katolickiego nad ważnym wymiarem jego działalności. Tym razem chodzi o dość odległe do polskiego życia religijnego problemy Amazonii. Albo mówiąc dokładniej, tak się wielu katolikom polskim wydaje. Tymczasem w dobie globalizacji nie można mówić, że sprawy istotne dla jakiegoś regionu świata dla nas nad Wisłą nie mają znaczenia. Jest wprost przeciwnie. To właśnie wypracowane strategie dotyczące Amazonii będą kształtować również polski katolicyzm.

Przyjęty w sobotę 26 X końcowy dokument synodalny stanie się podstawą dla papieża Franciszka w opracowaniu tzw. adhortacji, czyli wskazówek jak być katolikiem dzisiaj. Z pełną odpowiedzialnością można powiedzieć, że żaden istotnych postulatów tego dokumentu nie jest przedmiotem refleksji w polskim katolicyzmie. Tak więc Synod dla Amazonii jeszcze raz uzmysławia jak wielka przepaść dzieli polski katolicyzm od katolicyzmu światowego.

Oto główne postulaty:

Dokument wzywa wiernych do integralnego nawrócenia, przebiegającego czterema drogami: nawrócenia duszpasterskiego, kulturowego, ekologicznego i synodalnego.

Poznaliśmy treść Dokumentu Końcowego Synodu dla Amazonii | eKAI.pl

W sobotę wieczorem opublikowano Dokument Końcowy Synodu dla Amazonii. Ojcowie Synodalni nie postulują w nim gwałtownych zmian, ale proszą o spokojne, pogłębione i zgodne z dotychczasowym nauczaniem Kościoła, przeanalizowanie konkretnych postulatów m.in. rozszerzenie posług dla kobiet, przyszłe święcenia prezbiteratu dla diakonów stałych, zdefiniowanie „grzechu amazońskiego” czy opracowanie odrębnego rytu dla ludów amazońskich.

A co to oznacza w praktyce, jak należy rozumieć te tajemnicze drogi nawrócenia? Nawrócenie oznacza po prostu konieczność zmiany tego co jest, odejście od dotychczasowych praktyk kościelnych. Odejście od klerykalizacji, przyznanie świeckim większej roli, w tym kobietom (możliwość diakonatu dla kobiet), rezygnacja z celibatu (możliwość święceń dla żonatych mężczyzn). Nawrócenie kulturowe to otwarcie na inne kultury, religie i wyznania, a więc rezygnacja z poczucia wyższości i arogancji teologicznej. Gotowość uczenia się od innych, uznania własnych ograniczeń i grzechów. Nawrócenie ekologiczne oznacza podjęcie na serio wyzwania, jakim jest zmiana klimatyczna i wdrożenie w codzienne życie postulatów sformułowanych przez Franciszka w encyklice „Laudato SI”. No i ostatni postulat, może najbardziej tajemniczy – nawrócenie synodalne. To dowartościowanie roli kobiet w Kościele. I nie chodzi tu bynajmniej o kółka różańcowe czy wpłaty na inicjatywy kościelnych biznesmenów. Zacytujmy, co o tym sądzą uczestnicy synodu: „Konieczne jest, aby podjęła ona, z większą mocą swoje przywództwo w Kościele i aby było ono uznawane i promowane poprzez wzmocnienie jej uczestnictwa w radach parafialnych i diecezjalnych” (DK, 101).

Bardzo jestem ciekaw, jak do wdrożenia tych postulatów podejdzie nadwiślański katolicyzm. A dokładniej mówiąc jestem przekonany, że spłynął po nim jak woda po kaczce. Jest to tym bardziej smutne, że wspomniane postulaty są oczywistą oczywistością z punktu widzenia zarządzania organizacją.

Polski Kościół katolicki w chwili obecnej robi wszystko by jak najszybciej, i to w niesławie, zejść ze sceny dziejów. Nie tylko nie podejmuje żadnego z czterech nawróceń, o których mówi synod, ale uparcie trwa w grzechu, który jest coraz śmielej nagłaśniany przez nazbyt do tej pory wstrzemięźliwe media. Z zupełnie niewytłumaczalnych powodów otaczających tę instytucję kordonem bezpiecznego milczenia.

Stanisław Obirek

 (ur. 21 sierpnia 1956 w Tomaszowie Lubelskim) – teolog, 
historyk, antropolog kultury, profesor nauk humanistycznych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego, były jezuita.