20.10.2023
Jaka izolacja przeciwwilgociowa?
Pojawiająca się na ścianach, stropach lub w płytach tarasów wilgoć znacząco przyśpiesza niszczenie materiałów konstrukcyjnych i wykończeniowych. Wilgoć może być przyczyną również innych, niepożądanych zjawisk:
● wzrost masy konstrukcji budynku, co grozi jego nieprzewidywalnym osiadaniem, niekoniecznie równomiernym,
● zmniejszenia współczynnika oporu cieplnego charakteryzującym się lepszym przewodnictwem ciepła – zwiększenie kosztów ogrzewania,
● rozkładem struktury materiałów budowlanych przez grzyby pleśniowe (korozja biologiczna),
● zagrożeniem zdrowia mieszkańców.
Izolacja przeciwwilgociowa jest często wykonywana w sposób niewłaściwy, lub ze źle dobranych materiałów. Niektóre z nich, np. popularna zwykła papa, już podczas układania może pękać. Również przytwierdzenie izolacji do powierzchni murowych mocowaniami metalowymi (zszywki, gwoździe) jest błędem: w miejscach ich wprowadzenia powstają nieszczelności, przez które może przedostawać się woda.
Do stosowania izolacji poziomej i pionowej są zalecane następujące papy: ● asfaltowe, na osnowie z tektury, ● asfaltowe, na osłonie z welonu szklanego, ● asfaltowe, na osłonie z tkaniny poliestrowej, ● asfaltowe, termozgrzewalne modyfikowane. Dobrymi izolacjami przeciwwilgociowymi są także guma termozgrzewalna i folia polietylenowa, produkowana metodą wytłaczania i rozdmuchu.
Folie są wszechstronnym materiałem uszczelniającym, spełniają wymagania techniczne stawiane izolacjom przeciwwilgociowym, ale także przeciwwodnym i paroszczelnym. Są nienasiąkliwe, odporne na działanie grzybów i mogą stanowić doskonałą barierę dla pary wodnej. Dlatego są wskazane do wykonywania z nich również paroizolacji ścian i dachów. Folia powinna być rozkładana pomiędzy betonową ławą lub ścianą fundamentową domu (drewnianego, ale i murowanego). Podobnie należy ją wykładać na warstwie betonu, pod materiał termoizolacyjny (posadzki, tarasy, stropy).
Najważniejsze zalety folii: ● nie zmienia wymiarów, nawet pod wpływem dużych różnic temperatury (od -600 do +800 C), ● jest bardzo odporna na rozdzieranie, ● jest trwała – czas rozkładu polietylenu mierzy się w setkach lat. Jedynym czynnikiem destrukcyjnym folii jest światło naturalne. Ponieważ izolacje przykrywa się innymi rodzajami materiałów, folia w zasadzie praktycznie jest niezniszczalna.
Podstawowym zagrożeniem drewnianego stropu, znajdującego się nad przestrzenią przypodłogową najniższej kondygnacji, jest wilgoć pochodząca z gruntu. Aby ograniczyć jej ilość trzeba odgrodzić wszystkie powierzchnie fundamentów od bezpośredniej z gruntem styczności.
Jeżeli drewniany strop podłogi parteru budynku opiera się na ścianach fundamentowych jest niezbędne jego stałe wentylowanie. W wieńcu fundamentu muszą więc znajdować się otwory zapewniające wyprowadzanie na zewnątrz gromadzącej się pod stropem wilgoci. Zalecana wspólna wielkość tych otworów to co najmniej 1/400 powierzchni podłogi.
Poszycie stropu nadgruntowego powinno być w takim stopniu uszczelnione, aby ciepłe powietrze – od góry – nie mogło przenikać do warstwy izolacji termicznej, a od spodu – w górę – była postawiona tama dla przenikania wilgoci i niskiej temperatury. Dla zachowania drugiego warunku zaleca się zakładanie dolnej powierzchni stropu paroizolacją z folii polietylenowej i wiatroizolacją zewnętrzną, stroną folii do dołu.
Do błędów przy układaniu folii na konstrukcjach dachowych zalicza się m. in.:
● długie pozostawienie folii bez ułożenia na niej zasadniczego pokrycia dachowego: pod wpływem światła folia sztywnieje i się rozpada,
● układanie folii bezpośrednio na krokwiach (nie na łatach) i zakładanie jej pokryciem zasadniczym, mocowanym do krokwi (nie do kontrłat: brak przestrzeni wentylacyjnej między warstwami pokrycia): a) para wodna skrapla się na powierzchniach krokwi stykających się z folią, b) powietrze nie przepływa między folią a pokryciem zasadniczym,
● uszczelnienie okapu i kalenicy dachu krytego blachą, pod którą są ułożone folie wstępnego krycia o wysokiej paroprzepuszczalności: uniemożliwienie cyrkulacji powietrza między blachą a rusztem konstrukcji,
● ułożenie folii bezpośrednio na deskowaniu: powstawanie i utrzymywanie się na jego powierzchni skroplin pary powodujące rozwijanie się korozji biologicznej,
● stosowanie wiatroizolacji jako folii wstępnego krycia dachu: tego rodzaje folie stosować można do zabezpieczania przegród budowlanych, głównie ścian.
Podstawowym i zasadniczym błędem w budowie domu o szkieletowej konstrukcji drewnianej jest użycie do jej wzniesienia materiału niesezonowanego, zawilgoconego lub z rozwijającą się na jego powierzchni korozją biologiczną (najczęściej widoczną w postaci sinych plam).
Andrzej Markowski-Wedelstett
