14.12.2025
Majsterkowicz
Pantograf, drążki, półki
Współczesne, typowe mieszkanie jest na ogół pozbawione wydzielonego miejsca na garderobę. Często, nawet w budownictwie jednorodzinnym, na etapie projektowania zapomina się o usytuowaniu w kubaturze budynku osobnego pomieszczenia przeznaczonego do przechowywania odzieży, bielizny, obuwia… Kłopoty zaczynają się po tzw. zasiedleniu mieszkania, domu.
Przez powiększanie liczby szaf odzieżowych mieszkanie staje się przeładowane, a dostawiane co jakiś czas nowe komody i różnego autoramentu szafki niczego właściwie nie rozwiązują, np. nie można w nich wieszać ubrań.
Taki problem często rozwiązuje meblościanka, zabudowująca całą powierzchnię wyznaczonej ściany. W małym mieszkaniu, np. w bloku, znaleźć ona może swoje miejsce w sypialni lub w dużym przedpokoju. W budynku jednorodzinnym też może stać w sypialni czy w holu, ale najlepiej w wydzielonym pomieszczeniu, specjalnie przeznaczonym do celu przechowywania odzieży, także bielizny i obuwia.
Meblościankę, zbudowaną na pełnej wysokości pomieszczenia, można podzielić na kilka poziomów: część na zawieszenie wierzchniej odzieży, część na bieliznę, która może być złożona, a więc półki, szuflady, jeszcze inna część na obuwie. W takim meblowym urządzeniu znajdzie się miejsce także na akcesoria do prasowania, łącznie z wygodnym stołem, jaki np. – po złożeniu – może się okazać zamknięciem segmentu meblościanki. Ważnymi elementami każdej szafy odzieżowej są drążki służące do zawieszania odzieży. Im jest szczuplejsza pojemność szafy, tym ekonomiczniej należy ją wykorzystać, zagospodarować, zorganizować jej wnętrze.
Segment przeznaczony na odzież wierzchnią warto podzielić na dwie części tak, aby można wieszać ją piętrowo. Np. wyżej garnitury, marynarki ze spodniami lub damskie kostiumy, niżej płaszcze. Zagospodarowując szafę należy pamiętać o długościach odzieży: wieszając ją piętrowo musi być zachowana między ubraniami pozioma, wolna przestrzeń, wysokości co najmniej 5 cm (dobra wentylacja, brak możliwości wzajemnego gniecenia się fragmentów przechowywanej garderoby). Średnia wysokość zawieszonego na wieszaku garnituru męskiego, czy damskiego kostiumu, wynosi (łącznie z wieszakiem) 90 cm, a sukni lub płaszcza 120 do 130 cm (również łącznie z wieszakiem). Wyznaczając w szafie miejsca na drążki należy pamiętać o tych długościach. Przy najniższych wysokościach pomieszczenia – 2.40 – 2.55 m, można w dwupoziomowej szafie mieścić (zawsze w takiej kolejności) od góry – lżejsze garnitury, a na dolnym drążku – ciężkie płaszcze, kurtki, suknie.
Jeśli szafa jest złożona z kilku segmentów, może się w niej znaleźć miejsce na półki i szuflady, na jakieś wewnętrzne szafeczki, na składowanie kapeluszy, czapek, krawatów, chustek do nosa, rękawiczek i innych, drobniejszych przedmiotów.
Minimalna głębokość meblościanki, przeznaczonej na swobodne przechowywanie odzieży, powinna wynosić 55 cm, lepiej 60 cm. Długość szafy zależeć będzie od tego samego wymiaru ściany, jaką ma być zabudowana. Warto taką meblościankę podzielić na segmenty, każdy na długość co najmniej 120 cm. Jeżeli wymiar długości szafy pozwoli na jej konstrukcję z np. trzech segmentów pierwszy można podzielić na dwa poziomy, drugi również na dwa (górne półki na odzież wierzchnią, bieliznę, inne elementy drobnej garderoby, dolne na obuwie), trzeci segment warto podzielić na trzy poziomy mieszczące półkę na kapelusze, rękawiczki szaliki, drążek do zawieszania na nim odzieży wierzchniej i – od dołu – szafeczkę z szufladami na bieliznę pościelową.
Pantograf. Urządzenie umożliwiające wygodne zawieszanie i zdejmowanie wierzchniej garderoby, a głównie sytuowanie jej na wyższym poziomie. Jest to przyrząd metalowy, trwały, nie ulegający odkształcaniom, dość uniwersalny i popularny. Składający się z drążka zasadniczego poziomego, połączonego na jego końcach z dwoma, podtrzymującymi go ruchomymi ramionami. Ramiona te, swoimi dolnymi końcami są umocowane w aparatach sprężynujących, umożliwiających łatwe opuszczanie drążka i samozakleszczanie się jego ramion w górnej pozycji, przed ich niezamierzonym opuszczeniem. Pośrodku drążka, na ruchomym przegubie, jest umocowany długi uchwyt. Służy on do opuszczania drążka z zawieszoną na nim garderobą i do sytuowania go w pozycji zasadniczej, chowającej odzież w szafie, w jej wyznaczonym poziomie.
Urządzenie pantografu można kupić w marketach meblowych lub z artykułami wyposażenia gospodarstw domowych. Takie drążki do zawieszania ubrań są w zasadzie regulowane (teleskopowo) i nadają się do szaf o różnych długościach (od 85 do 115 cm). Jeżeli trafią się drążki o stałych długościach, które są równe długościom wewnętrznym naszych szaf nie ma problemu z ich zamontowaniem. Jeżeli takich nie ma, to przekraczające potrzebne wymiary można dopasować, odcinając z nich naddatek piłką do metalu. Drążek pantografu, po umocowaniu go w szafie, powinien się znaleźć w odległości co najmniej 5 cm poniżej sufitu szafy.
Majsterkowiczom, chcącym we własnym zakresie mocować pantografy w swoich szafach, niektórzy producenci razem z urządzeniem dostarczają instrukcję jego montażu.
Materiały do instalacji wnętrza szafy: drążki (w komplecie z kołnierzami mocującymi), pantograf (komplet części), wkręty, półki gotowe lub odpowiednia powierzchnia płyty drewnopodobnej, dwustronnie pokrytej fornirem, albo laminatem, z której będzie można wyciąć odpowiednią ilość półek + listwy wykończeniowe do ich krawędzi (drewniane/z tworzywa), wsporniki kątowe pod półki.
Narzędzia potrzebne do wykonania pracy: wiertarka wolnoobrotowa, poziomnica, przymiar, ołówek.
Andrzej Markowski-Wedelstett
