2016-06-17.
Myśląc o historii zwykle zwracamy uwagę na przeszłość, choć przecież codziennie tworzymy historię, którą badać będą ci co po nas przyjdą.
Warto o tym pamiętać podejmując działania, dokonując wyborów, budując świat cegiełka po cegiełce. Nawet najmniejszej.
Odkrywanie powiązań między nawet najdrobniejszymi faktami i przejawami życia bywa zajęciem nie mniej pasjonującym, niż odkrywanie grobowców nieznanych jeszcze faraonów czy znajdowaniem legendarnych skarbów.
Czasami takie właśnie drobiazgi powiedzą nam o danej epoce więcej, niż wielkie postaci czy opisy politycznych wydarzeń.
Historyk bez trudu udowodni wam np. związek między językiem urzędowym, a statusem społecznym jakiejś grupy ludności zamieszkującej wybrany kraj i będącej obiektem operacji biurokratycznych.
Od niepamiętnych czasów kancelarie miały ustalony schemat wydawanych dokumentów, co nam dzisiaj znacznie ułatwia odróżnienie autentyków od falsyfikatów. Używane zwroty, treść podzielona na schematycznie wydzielone akapity, hierarchia miejsc na poszczególne podpisy. To tak w dużym skrócie.
Język dokumentów zmieniał się wraz z formami rządów. Od monarchii, gdzie z dokumentów aż zionęło urzędowym uwielbieniem dla władcy i wszystko działo się z jego łaski po rządy demokratyczne, gdy to dokumenty przyjęły język suchy, pozbawiony wszelkich emocji, informacyjny, rzeczowy i trochę bezpłciowy.
Przy odpowiednio dużej liczbie materiałów, na podstawie treści i języka można bez trudu określić epokę, z której pochodzą. Pamiętam spór, jaki kiedyś toczyłem z kolegą na temat niedatowanego dokumentu rękopiśmiennego, a który to spór zakończyło odczytanie wzmianki o… łyżeczce od herbaty. Niby drobiazg, ale wiedząc od kiedy mamy w Polsce do czynienia z herbatą, a więc i łyżeczkami do niej, mogliśmy z czystym sumieniem określić wstępnie wiek dokumentu jeszcze przed analizą samego papieru.
Przeglądając stosowane jeszcze niedawno dokumenty urzędowe można było dostrzec to o czym napisałem powyżej: brak emocjonalnego zaangażowania instytucji w korespondencji urzędowej z obywatelem.
Zawiadomienia, wezwania, informacje, poświadczenia i wiele, wiele innych.
Tym bardziej zdumiała mnie treść dokumentu, jaki ostatnio otrzymała obywatelka mojego miasta z miejscowego urzędu skarbowego, a dotyczącego niezapłaconego przez nią rzekomo podatku.
Oczywiście, rzecz taka zdarzyć się mogła, nikt nie jest nieomylny, choć nie bardzo wiem jaki podatek miałaby płacić nauczycielka emerytka niemająca poza emeryturą innych źródeł dochodu.
To co jednak zaskoczyło najbardziej to język owego dokumentu.
No Title
No Description
Nie wiem kto redaguje te pisma, ale musi to być wybitny talent, na dodatek szalenie zaangażowany patriota zdruzgotany samą myślą o pazernej emerytce, która chciała okraść naszą Ojczyznę i uniemożliwić państwu wykonywanie jego zadań wobec wymagających troski obywateli.
Od razu wyjaśniam, co zresztą od początku wydaje się być oczywiste.
Był to błąd, ale… urzędu skarbowego. Zdarza się, panie urzędniczki też ludzie i nie mam pretensji, że czasem się pomylą.
Gdyby nie ten język.
Dlaczego z góry, bez dokładnego sprawdzenia traktuje się obywatela jako przestępcę?
Nikt nie założył nawet pomyłki, nieścisłości itd. Nie – od razu – zbrodniarz!
Nikt nie poprosił pani emerytki o wyjaśnienia, tylko od razu „proszę zapłacić!”, a potem na dodatek groźby.
„Niech pani nie będzie nieodpowiedzialnym mieszkańcem swojej gminy….”
Jak dla mnie — to zwykłe chamstwo, ale może się mylę.
„Będziemy monitorować pani reakcję …”
Ja też monitorowałem. Najpierw emerytowana nauczycielka omal nie zeszła na zawał. I nic dziwnego, żądana kwota przekraczała wysokość jej emerytury. Następnie udała się do urzędu skarbowego. Po sprawdzeniu „stanu zbrodni” okazało się, że to nieporozumienie.
Monitorowałem (a tso, też mogę, nie?) reakcję pani urzędniczki.
Oto jej opis: „… aaaaa…. no tak…. faktycznie…”
To wszystko.
Głupstwo, drobiazg – powie ktoś. Może i tak.
Ale to jest nic innego jak kontakt państwa z obywatelem. Skąd więc to chamstwo, ta agresja?
Jeśli państwo w osobach jego urzędników przestaje być wzorem zachowań społecznych, to kto lub co ma nim być? Czy też nie ma być w ogóle żadnych wzorów?
Chlew i salon, uprzejmość i zwyczajne zbydlęcenie – wszystko jest równouprawnione?
Czego spodziewać się może państwo po obywatelach tak przezeń traktowanych?
A nawiązując do wstępu moich wywodów, to gdybym na podstawie języka użytego w urzędowej korespondencji miał określić formę rządów, w czasie której został dokument wydany, to miałbym trudności z jej określeniem.
Narzekaliśmy za komuny na bezduszność urzędów, ale w tej sytuacji nie wiem, czy nie była ona mimo wszystko lepsza, niż obecna ich „duszność”.
A paniom z urzędu skarbowego, tak lubiącym monitorować, polecam obiekt na miejskiej plaży, który z pewnością zastąpi im zabawę, którą zepsuła emerytka nauczycielka, która nie okazała się niczemu winna.
No Title
No Description
Bez poważania … cóż – jakie tempora takie mores.
Jerzy Łukaszewski
Samo życie….
Jak nie posiada się własnego prawnika to tak wygląda.
Bezbronnego można wdeptać w błoto i nie ma się poczucia winy.
Kilka lat temu popełniłem w Niemczech wykroczenie drogowe – przekroczyłem dozwolona prędkość i zostałem sfotografowany przez fotoradar co zaskutkowało otrzymaniem pisma mniej więcej takiej treści:
„Wielce szanowny Panie [….] Z przykrością informujemy, że pojazd którego jest Pan właścicielem, w miejscu [ …], poruszał się z prędkością … co stanowi wykroczenie, itd…”
Musze przyznać, że nie pamiętam wysokości mandatu, ale na pewno zapłaciłem bez większych oporów nieco zaskoczony językiem jakim tamtejsze organy zwracają się do sprawcy…..
To chyba jakaś akcja zastraszania obywateli. Interweniowałem w identycznej sprawie. Takie pismo przyszło do mojej znajomej. Sprawę udało się wyjaśnić telefonicznie. Dowiedziałem się przy okazji, że wzór pisma jest odgórny – z ministerstwa. Za nieporozumienie z rzekomą niedopłatą podatku natomiast odpowiedzialny jest System. Znaczy komputer się pomylił. To już znamy z Misia.
” Dotychczas tak było, ale teraz mamy komputer. Może Pan pisać co tylko Pan chce to nie ma żadnego znaczenia.
Paluch: Komputer ?
Inkasent: Eeee, on się i tak zawsze pomyli przy dodawaniu, proszę Pana. Nie było miesiąca, żeby się nie pomylił.
Paluch: Czyli, że teraz nie trzeba się tak znać na robocie ?
Inkasent: A teraz już nie. Teraz jest dużo łatwiej, jest Proszę Pana”
Najprawdopodobniej pańska sąsiadka padła ofiarą „badań behawioralnych” zleconych przez Bank Światowy – i to temuż zleceniodawcy zawdzięcza intrygująca formę. Oczywiście ona nie powinna była w ogóle dostać żadnego listu w tej sprawie, bo sprawy po prostu nie było – i to już wina urzędu.
tetryk – no i?
Dobra pani urzędniczka, przecież mogła wysłać do emerytki pluton egzekucyjny.
już widzę oczami wyobraźni prężącego się pana Zbyszka, jak przed kamerami mówi; ” niewinny obywatel nie ma się czego bać, pomyłki administracyjne były, są i będą, ale powtarzam, każdy uczciwy Polak może spać spokojnie”
I jeszcze o języku. Wprawdzie nie zamawiałem tych badań, ale ich wyniki ukazały się w sama porę 🙂
http://wiadomosci.wp.pl/kat,8173,title,Wprost-Od-Kukiza-do-Ziobry,wid,18385096,wiadomosc.html?ticaid=117383
Dobry artykuł Czuchnowskiego. Wpisuje komentarz tutaj, żeby j.Lukowi sprawić przyjemność. Jednak są dziennikarze w Warszawie. A przynajmniej jeden się znalazł.
http://wyborcza.pl/magazyn/1,153010,20259738,a-lud-roboczy-wytrzeszcza-oczy-czuchnowski.html
.
Z tego artykułu i może z paru innych nieśmiało zaczyna wyglądać taka myśl (nienowa) ze polityk powinien służyć. Spin doktorzy pewnie prędko dopiszą „robić wrażenie, ze służy”. Niestety, można oszukać wszystkich raz, albo niektórych wiele razy. Ale nie da się oszukać wszystkich wiele razy, jak to próbowali robić politycy partii niedawno minionej. Jedyna metoda robienia wrażenia, ze się służy, to służyć. Tak po prostu. Ciekaw jestem, czy tego uczą na politologi.
.
Nie to, żeby dobra zmiana była lepsza. Jak niedawno przeczytałem, kodoludki poszły na dyżury posłów PiSu i nikogo nie zastały. Czyli nowi dobrzy posłowie mają takie samo zdanie na temat służenia, jak starzy źli posłowie. Ciekaw jestem, czy źli posłowie przychodzą na swoje dyżury. Czy może raczej są zbyt zapracowani odzyskiwaniem zgubionego poparcia.
.
Ciekaw jestem, czy takie proste myśli przyjdą przegranym do głów, czy może dalej będą ciężko pracować nad odzyskiwaniem. A poza tym, co zrobić z faktem, ze post-solidarnosciowa klasa polityczna głęboko wierzy, ze wyborca istnieje tylko na miesiąc przed wyborami? Co zrobić z kulturą polityczną, która polega na obiecywaniu i łamaniu obietnic jeszcze przed ich złożeniem?
Straszne.
Czy to kontynuacja eksperymentu prowadzonego przez Ministerstwo Finansów? Proszę zobaczyć: http://next.gazeta.pl/pieniadz/1,136157,18403671,prosze-zaplacic-podatek-zamiast-wzywa-sie-do-wykonania-obowiazku.html. Jak zwykle trzeba uważać na fałszywki: http://blog.e-prawnik.pl/%E2%80%9Eprosze-zaplacic-zalegly-podatek%E2%80%A6%E2%80%9D-%E2%80%93-czyli-nowy-sposob-komunikacji-urzedow-skarbowych-z-podatnikami.html.
No jeśli dla Gazety to jest „ludzki język” to ja raczej komunikuję się z innymi ludźmi. Normalne byłoby zawiadomienie typu: „Wg posiadanych przez nas informacji, w Pani zeznaniu podatkowym zachodzą nieścisłości skutkujące niezapłaconym podatkiem w wysokości XXX. Prosimy o jak najszybsze wyjaśnienie sprawy w tut. Urzędzie”.
Tak się nie da?