Zbigniew Szczypiński: Powtórka z historii. Nikodem Dyzma prawdziwy4 min czytania

19.12.2022

A może tak o czymś serio? O czymś, co pachnie największym przekrętem i największą aferą III RP?

Mała korekta – słówko pachnie proszę zastąpić bardziej adekwatnym – śmierdzi, i to mocno.

Od kilku dni opinię publiczną zaprząta sprawa tego, co „wielki” biznesmen, były wójt polskiego miasteczka Pcimia, zrobił z Lotosem i gdańską rafinerią, która po zainwestowaniu przez państwo 10 miliardów złotych stała się najnowocześniejszą rafinerią w Europie; a może i na świecie.

Nie będę wnikał w szczegóły umowy sprzedaży 30% udziałów arabskiemu koncernowi; niech to wyjaśnią wyspecjalizowane służby i urzędy polskiego państwa. Jaki będzie wynik tych działań – zobaczymy, warto jednak zauważyć, że sprawa znalazła się w centrum opinii po ujawnieniu przez dziennikarzy zapisów umowy. To nie były działania żadnej z polskich służb ani żadnego polskiego urzędu, stojącego na straży przestrzegania obowiązującego prawa, zwłaszcza wobec kluczowych dla bezpieczeństwa Polski sektorów gospodarki. To była praca dwóch dziennikarzy, która jednak pozwoliła dostrzec co wyrabia prezes największego polskiego koncernu PKN Orlen.

Pamiętam, że cala Polska mogła słuchać „subtelnych argumentów” wypowiadanych przez wójta Pcimia w „sporach biznesowych” toczonych z różnymi ludźmi tamtego dość szemranego środowiska. Pamiętam jak wójt Obajtek został nazwany przez prezesa Kaczyńskiego tym „co nic nie może”, co jak zawsze u prezesa, było śmiesznym przejęzyczeniem; miało być „wszystko może”. Nikt, nawet ktoś z największą wyobraźnią, (mam na myśli oczywiście siebie), nie wymyśliłby takiego scenariusza jak ten, który się stał: że taki mały człowieczek od małych szwindli i oszustw robionych w Pcimiu stanie się głównym graczem polskiej gospodarki. Kimś, kto dyktuje nam ceny paliw. Kimś, kto wykupi cały krajowy rynek prasy regionalnej i odda ją na usługi partii rządzącej i jej prezesa. Kimś, kogo sejmowa i rządowa giełda na poważnie będzie poważnie rozpatrywać jako kandydata na premiera po Morawieckim. I na koniec – kimś, kto sprzeda „rodowe srebra” Saudyjczykom. Jawnie sprzyjającym Rosji Putina.

Co takiego ma w sobie Daniel Obajtek, że prezes rządzącej partii pozwolił mu na te wszystkie cuda?

Przeglądając jego życiorys nie widzę niczego, co uzasadniałaby te awanse, nawet ukończenie szkolenia w (znanej mi) Gdańskiej Fundacji Kształcenia Menadżerów nie jest tu argumentem…

Tajemnicza sprawa…

Afera wokół Orlenu i jego powiązania z Saudyjczykami są tym dziwniejsze, gdy wziąć pod uwagę zapał PiS do przejmowania przez państwo banków, spółek, a nawet sieci sklepów spożywczych – bo to przecież rzekomo tylko państwo gwarantuje bezpieczeństwo Polakom, a nie jakieś tam obce kapitały. To, że w tej atmosferze Obajtek wyprzedaje udziały w Rafinerii Gdańskiej arabskiemu koncernowi, którego interesy są związane z Rosją Putina wymaga więc bardzo dokładnego wyjaśnienia, to zbyt poważna sprawa.

W latach trzydziestych tamtego stulecia znany pisarz Tadeusz Dołęga–Mostowicz wydał głośną powieść sensacyjno-obyczajową „Kariera Nikodema Dyzmy”. Tytułowy Nikodem Dyzma, typowy człowiek – nikt, prowincjonalny fordanser, w wyniku zabawnych nieporozumień wchodzi do elity kraju. Zostaje prezesem Banku Zbożowego, staje się kimś bardzo ważnym w rozgrywkach toczonych na szczytach władzy, tak ważnym, że prezydent RP składa mu propozycję objęcia funkcji premiera. Pamiętamy scenę, gdy Roman Wilhelmi jako filmowy Dyzma głęboko zamyśla się co odpowiedzieć wysłannikom prezydenta.

Film nie daje odpowiedzi; nie wiemy, czy Dyzma zostaje premierem, czy nie.

Wiem jedno – Daniel Obajtek nad wszelkimi propozycjami Kaczyńskiego nie będzie się zastanawiał ani przez moment.

Tamta Rzeczpospolita skończyła się w siedem lat po ukazaniu się „Kariera Nikodema Dyzmy” Tadeusza Dołęgi–Mostowicza. Jak szybko – i w ogóle jak – skończy obecna pod rządami Kaczyńskiego i Obajtka nie wiem, ale nie rokuje to dobrze.

Zbigniew Szczypiński

Polski socjolog i polityk. Założyciel i wieloletni prezes Stowarzyszenia Strażników Pamięci Stoczni Gdańskiej.

Wikipedia