natan gurfinkiel: cierpiętnicy demokracji3 min czytania

2015-01-08.

kiedy przed laty łamańce ojczystej historii wyrzuciły mnie z PRL, która bardzo już uwierała  w biodrach i robiła odciski na mózgu, znalazłem się w świecie, o którym miałem mizerne pojęcie. niemal od początku zauważyłem, że nikt nie wymagał od nikogo patriotycznych deklaracji, więc zwłaszcza ludzie w moim wieku i młodszym ode mnie wieku używali sobie ile wlezie z nieograniczonej niemal wolności słowa i zgromadzeń. według powszechnej niemal opinii, zwłaszcza w środowiskach opiniotwórczych, a więc w literaturze i sztuce, w mediach, na uniwersytetach, a nawet w liceach znalazłem się nie w demokracji, jak głupio przypuszczałem. gdy już poznałem miejscowe narzecze na tyle, bym mógł czytać, zobaczyłem w gazecie artykuł jednego z najpoczytniejszych wówczas pisarzy duńskich klausa rifbjerga.

świetny prozaik, posługujący się bardzo wyrafinowanymi figurami stylistycznymi napisal, że dania jest wasalem stanów zjednoczonych. jeżeli któryś z ludzi na świeczniku nie deklarował się jako marksista, przylepiano mu etykietkę obskuranta, a w najlepszym przypadku buraka, nie rozumiejącego, że w danii (i innych krajach NATO) nie ma żadnej demokracji, a tylko perfidna represyjna tolerancja. okrutna demokratura pozwała na wszystko, po to tylko, by zamydlić ludziom oczy i jeszcze bardziej ich zniewolić. bo przecież widoczne było gołym okiem, że w koreańskiej rzeczpospolitej ludowo-ludowładczej robotnicy masowo uczęszczają do teatru, a w danii nie mogą nawet o tym zamarzyć, bo wystarczy  spojrzeć na ceny biletów. książki też są kilkakrotnie droższe niż w albanii. te właśnie dwa kraje były wówczas ideałem, do którego należało równać.

opowiadanie się za demokratycznym  państwem  było niewybaczalną ślepotą i buractwem. walka z (chytrze zakamuflowanymi) ekscesami tolerancyjnego państwa budowała wspólnotę i nadawała sens życiu. ci którzy w niej nie uczestniczyli, zdychali z nudów…

wyedukowany w ten sposób, słucham z pewnym pobłażaniem bełkotu „niepokornych”, zwolenników teorii zamachu smoleńskiego i fałszowania wyborów. nie dziwię się twierdzeniom, że kościół katolicki jest prześladowany…

kiedy moja córka miała trzy lata, mówiła często: spierz mnie po dupie, uduś mnie, wyrzuć mnie przez okno. gdy to wspominam,  widzę przed oczyma polskich cierpiętników demokracji. prezes kaczyński, choć trudno powiedzieć o nim, że jest mądry, ma w sobie sporo sprytu politycznego i znakomicie wyczuwa  znudzenie demokracją i potrzebę wspólnego cierpiętnictwa. wyposażony w antenę, która odbiera te nastroje, może udrapować swą chęć wzięcia ludzi za mordę w szaty bojownika o demokrację.

nie rozumiem tylko utyskiwań na to, że podzielił polaków. dlaczego mamy wszyscy być jednakowi, skoro wśród innych nacji jest tyle podziałów i nikt na to nie narzeka? to właśnie taki ton debaty publicznej napędza mu zwolenników.

natan gurfinkiel