2015-06-21.

George w filmie „George Talking Straight” pokazuje, jak po całonocnej wędrówce po barach zaaresztowała go policja.

George był dużo starszy niż moi studenci z RISD, weteran z Wietnamu miał problem z alkoholem i trudności ze znalezieniem dla siebie pomysłu filmowego. Temat powstał z życia: Jean z kamerą sfilmował rekonstrukcję jego pijackiej nocy, a film stal się hitem.

George do kamery: – Powiem ci cala prawdę, Jean, moim bóstwem jest Walter Pyton, gwiazda futbolu chicagowskich „Niedźwiedzi”, a gdy Pyton wbiega na boisko u mnie pojawia się nieograniczony apetyt na piwo, bo tylko w takim stanie potrafię ujrzeć anielskość jego gry, właśnie po takim meczu wyszedłem na miasto i nie udało mi się skończyć pić.

Z filmu „White Oak Goes Black”: grupa murzyńskich dzieci zakłóca spokój białym sąsiadom

Innym naszym sukcesem był film o konfliktach rasowych w osiedlu niedaleko uniwersytetu. Subwencjonowany przez miasto pomysł urbanistyczny na biało–czarne współistnienie zaczął się rozwalać, gdy pierwsze białe rodziny postanowiły się wyprowadzić.

Biała sąsiadka: Nie pozwolę na to, żeby mój nowo kupiony samochód był zadrapany przez grupę rozwydrzonych dzieciaków z murzyńskiego getta.

Czarny sąsiad: To nie jest konflikt rasowy a raczej ekonomiczny, musimy zrobić wszystko żeby go załagodzić, zbyt wiele energii tutaj zainwestowaliśmy.

Biała „babcia” osiedla: To byłby nonsens, żeby przez grupę źle zachowujących się dzieci rezygnować ze wszystkich zalet tego osiedla, ja zostaje i będę pomagała rodzicom w wychowaniu tych dzieci.

Nie była to szkoła sztuk pięknych jak RISD, a typowy amerykański uniwersytet, który oferował studentom zajęcia pod nazwa „media communications”. Dorosłym studentom obciążonym często rodzinami nie wystarczało czasu na filmowanie własnych projektów. Postanowiłem wiec wrócić do starej tradycji łódzkiej szkoły filmowej: zanim student zabierze się do filmowania, powinien nauczyć się montować klatki fotograficzne, z których składa się film. Po obejrzeniu amerykańskiego dokumentu „Six American Families”, moi studenci otrzymywali zadania fotografowania na co dzień ich własnych rodzin i po zebraniu kilkuset klatek układali je w ciągi montażowe. Powstało kilkadziesiąt takich fotograficznych filmów.

11–letnie uczenie filmu zakończyłem w roku 1983. Zachowałem trochę opinii moich studentów:

„Marian potrafi obudzić w nas entuzjazm przekraczający zwykle zainteresowanie filmem. Jego energia, czas który nam poświęca, jest ponad to czego oczekuje się od nauczyciela. Jego wiedza o języku filmowym inspiruje do rewizji tradycyjnych koncepcji i poszukiwania oryginalności.”

–Oren Jacoby, RISD/ Brown University ‘1975.

“Jego obecność w klasie pobudza do odkrywania nowego potencjału ruchomych obrazów, zarówno na użytek ekranu filmowego jak i telewizji. Inną jego cechą jest znakomita organizacja wysiłku studentów. Marzyński wprowadza do procesu uczenia swoje niezwykle cechy producenta filmowego”.

–Peter O’Neill, RISD ‘1976, Film Instructor;

“Marian jest jednym z tych rzadkich nauczycieli, którzy potrafią zmienić patrzenie studentów na otaczający ich świat, zachęcając ich do podejmowania ryzyka, niezbędnego do tworzenia sztuki. Jego uczenie nie ma nic wspólnego z tradycyjnym karmieniem nas „wiedzą filmową”, a potem egzaminowaniem z tej wiedzy. Jest to szczególnie cenne w świecie mediów komercyjnych, w którym nie liczy się indywidualna kreatywność. Marian pomaga studentom odróżnić jakość od artystycznej tandety, przygotowując ich do odkrywania nieznanych im terytoriów.

–Mary Dehner, Governors State University, ’1981.

“Marian jest produktem dekad twórczej eksploracji i głębi doświadczenia życiowego. Demonstrując szacunek dla treści i odpowiedzialność wobec mediów, które uprawia, tworzy język filmowy,  opisujący ludzi w skomplikowanych socjopolitycznych kontekstach. Ekscentryczny nauczyciel i imponujący filmowiec, zdolny do krytyki prac studenckich poza limitami konwencji artystycznych. Wszystko to stawia go w pierwszym szeregu nauczycieli filmu.

–Rachel Vienna, RISD ‘2010.