Marian Marzyński: W taksówce1 min czytania

2015-10-17.

• Wygląda  pan na Ukraińca…
• Niech mnie pan nie obraża.
• Wydało mi się, że mówi  pan z  akcentem podobnym do tego,  jaki mają sprzątaczki w moim hotelu.
• Zgadza się, jest tego dużo.
• Nie lubi pan Ukraińców.
• Obojętny jestem.
• Rosjanie? Białorusini?
• Obojętnie mi.
• Czesi?
• Też obojętnie.
• Co z Arabami?
• Nie daj Boże.
• Murzyni?
• Tego jeszcze u nas nie ma.
• Ile pan ma lat?
• 27.
• Czy nie zauważył pan, że świat  się miesza?
• U nas jeszcze nie.
• U nas już dawno, co trzeci lekarz w Ameryce ma cudzoziemskie nazwisko, gdyby nie Meksykanie, nie zebrałoby się truskawek.
• Chłopstwo, tak?
• Specjaliści od truskawek.  Albo od zmywania naczyń w restauracji. Albo polskie kobiety sprzątające gmachy korporacji,  jak ludzie wyjdą z pracy.
• To słyszałem, ale Ameryka to co innego, pojechałbym tam.
• Polska jak się nie wymiesza, to pozostanie w tyle.
• Takiego filozofa jak pan  jeszcze nie wiozłem.
• Wygląda na to, że Polska stanie się potęgą w piłce nożnej.
• A jak?  Polska! Polska! Polska! To mnie kreci. To jest tu, tak?
• Nie, to jest Teatr Narodowy, a ja mówiłem panu:  Filharmonia Narodowa.
• Nie słyszałem o czymś takim,  ale sprawdzę  gdzie to jest.

Marian Marzyński