Marian Marzyński: Komunikacja miejska2 min czytania

2015-10-30.

Rozmowy z taksówkarzami zaczynają mnie nudzić, w metrze i tramwajach jest za głośno, wiec przerzucam się na autobusy; bezpłatne przejazdy dla emerytów dodają mi wigoru, mam wrażenie że dysponuję prywatną limuzyną.

Starsza kobieta słusznej tuszy zajmuje miejsce przy przejściu, przy oknie jest wolne.

• Czy mógłbym zająć to miejsce?
• Niech pan przejdzie.
• Przez panią?
• Jak się panu uda.
• Odstęp jest za mały, czy mogłaby pani wstać?
• Nie wstanę, bo zaraz wysiadam. (Na następnym przystanku nie wysiada).
• Nie chce się pani wstać?
• Mówiłam, że wysiadam. (Nie wysiada również na następnym przystanku)
• Może jednak by pani wstała?
• Ja wysiadam.
• Wszyscy kiedyś wysiadamy.
• Ale ja zaraz.

Wysiadła, ja przy oknie, dosiada się kobieta z różańcem.

• Jak wysiądę na Sadybie, to jak dalej do TVN-u?
• Zobaczy pan na górze Świętego Jana.
• Góra jakaś, kopiec?
• Jaka góra? Normalna figura Świętego Jana, a za nim TVN.
• Za moich czasów ani Świętego Jana tu nie było, ani TVN, tu byli badylarze.
• Święty Jan był zawsze, pod nim zamordowali mojego znajomego.
• W PRL-u?
• Tak, w 1975.
• W dzień? W nocy?
• Późnym wieczorem. Bardzo porządny człowiek.
• Jaki motyw?
• Rabunek, chcieli pieniędzy. (Odmawia różaniec). Gardło mu poderżnęli.
• Pod Świętym Janem? Kto miał w PRL pieniądze w kieszeni?
• No widzi pan.
• W prasie nie było, co?, Nie pisało się o takich rzeczach…
• Ale skąd.
• Znaleźli ich?
• Ale skąd.
• A pani jak przeżyła PRL?
• Sprzedawałam stary i nowy testament w angielskim towarzystwie biblijnym, przez 40 lat.
• Bez szykan?
• O, tu ma pan Świętego Jana, a zaraz za nim – TVN.

Po drodze do TVN zatrzymuję się w aptece.

• Zabrakło mi aspiryny dziecięcej, której używam do rozcieńczenia krwi, u nas nazywa się to „baby aspiryn”, czy macie coś takiego?.
• Oczywiście, że mamy. Ale dzieciom nie sprzedajemy.

Marian Marzyński