Grobowa cisza wyborcza

16.10.2019

W niedzielę, 13 października, w Warszawie świeciło słońce. Ujeżdżacze bateryjnych hulajnóg, nadużywający, jak to w Polsce, każdej nowości cywilizacyjnej, zagrażali życiu kierowców (taksówkarze mówią o nich „mordercy ruchu kołowego”). Wczesnego rana na Nowy Świat wysypali się miłośnicy babiego lata, pewna zlikwidowana historyczna apteka na rogu Smolnej witryny miała zasłonięte szarym papierem, a do tego papieru, za szkłem, przylepione były dwa, wielkości rozłożonego kajetu szkolnego, małymi czcionkami drukowane, rozporządzenia Państwowej Komisji Wyborczej – o wyborach parlamentarnych 2019.

Nie wziąłem ze sobą okularów, więc nie wiem, czy za szarym papierem krył się lokal wyborczy, a jeżeli się krył, to dobrze, bo drzwi do apteki były zatrzaśnięte.

Miałem tego dnia głosować na lewicę Biedronia, ale ktoś wprowadził mnie, mieszkańca Bostonu, w błąd: wysłałem do gminy elektronicznie kopię dowodu osobistego z prośbą o wpisanie mnie na listę wyborców; porównanie tego dokumentu z moją twarzą, według szkolnego kolegi – optymisty, miało nastąpić dopiero w komisji wyborczej, ale gminie to nie wystarczyło, zażądała postawienia mnie sobie „do ócz” na pięć dni przed wyborami, a że byłem jeszcze wtedy w Bostonie, gdzie nie ma polskiego konsulatu – wyborcą się nie stałem.

Lądując tego niedzielnego rana na Okęciu, spodziewałem się miasta wyplakatowanego afiszami wyborczymi, a co jakiś czas lokali wyborczych z dobrze widocznymi napisami „komisja wyborcza” albo „tu do wyborów”, albo „tu głosujesz”, na co taksówkarz dumnie powiedział: „cisza wyborcza”. A ja myślałem, że ta idiotyczna cisza wyborcza, ten festiwal hipokryzji, w czasie, gdy wyborcy decydują się czy — albo na kogo — głosować, dotyczy tylko wyborczej propagandy. Okazuje się, że jest to również instrument (w ręku aktualnie rządzących) – do wyciszenia samego istnienia miejsc tego wielkiego wydarzenia.

W moim „wypożyczonym”, jak mówi Gurfinkiel, kraju, tylko w promieniu 100 metrów od komisji wyborczych, panuje „cisza wyborcza”. Od 101 metra wywija się plakatami ze zdjęciami kandydatów, wiesza na parkanach transparenty, czasem gra muzykę. Dopóki Polska nie uzyska poczucia humoru na temat tego święta demokracji – wygrywać będą ponuracy, którzy władzę już mają.

Marian Marzyński

Polski i amerykański dziennikarz, reżyser filmowy i scenarzysta.


Ur. 12 kwietnia 1937. Mieszka stale w USA.

Więcej w Wikipedii

Witryna Marzyńskiego LIFE ON MARZ

Print Friendly, PDF & Email
WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com