10.02.2023
Źródłem zaopatrzenia w wodę może być sieć wodociągowa miejska, osiedlowa, albo lokalne ujęcie, którym najczęściej jest studnia wiercona. Na podłączenie do sieci ulicznej należy uzyskać zgodę dostawcy wody. Wewnętrzną instalację wodociągową stanowią przewody, zawory i urządzenia odbiorcze w obrębie budynku, mieszkania. Prawidłowo wykonana instalacja musi spełniać określone przepisami wymagania. Może wykonać ją wykwalifikowany fachowiec, ale można ją wykonać także samemu, korzystając z porady rzemieślnika. Realizacja wodociągu wymaga sporządzenia stosownego projektu.
Najlepszymi na naszym rynku przewodami do wyprowadzenia instalacji wodnej są rury elastyczne wielowarstwowe. Sumują się w nich zalety rur stalowych z przymiotami przewodów z tworzywa sztucznego. Plusy jednego materiału kompensują minusy drugiego. Negatywne strony metalu (podatność na korozję i tworzenie kamienia osadowego, toksyczność, sztywność czy wysokie straty ciepła) zostają zneutralizowane przez pozostającą w kontakcie z wodą wewnętrzną rurę z polietylenu sieciowanego1). Ujemne strony plastiku – przepuszczalność gazów i promieni UV, wysoka rozszerzalność cieplna i niestabilność – są zlikwidowane wewnętrzną warstwą rury aluminiowej.
Rury wielowarstwowe, w kolejności od zewnątrz, składają się z powłoki polietylenu sieciowanego na warstwie kleju łączącego z aluminiową rurą środkową, jaka z kolei jest zespolona klejem z rurą wewnętrzną, również wykonaną z polietylenu sieciowanego (rys. 1).
Do prowadzenia instalacji z takich rur powinno się stosować łączniki mosiężne, wykonane zgodnie z normą DIN 17760, zawierające w stopie inhibitory antykorozyjne2) (rys . 2).
Montaż rur warstwowych z łącznikami jest łatwy i możliwy do wykonania nawet nie przez fachowca. Pod warunkiem posiadania podstawowych narzędzi: do krążkowego przecinania przewodów, kalibrującego otwory oraz dwóch kluczy płaskich.
Po skalibrowaniu wejścia rury i wykonaniu na jego krawędzi skosu (za pomocą frezu kalibratora) należy wprowadzić w przestrzeń otworu nakrętkę i pierścień zaciskowy. Ten ostatni musi być zwrócony częścią stożkową w kierunku nakrętki. Następnie pastą silikonową trzeba pokryć wewnętrzną krawędź otworu (czynność ta ułatwi wprowadzenie elementu pierścieni łącznikowych). Po nałożeniu ich końcówki na korpusie łącznika należy – wstępnie – ręcznie dokręcić do oporu nakrętkę. Co więcej, przy pomocy dwóch kluczy płaskich, dociągnąć ją o nie więcej niż dwa obroty.
Po zakończeniu montażu instalacji musi być przeprowadzone jej przepłukanie. Przed ewentualnym ukryciem rur materiałem maskującym trzeba wykonać próbę ciśnieniową na podstawie obowiązujących norm.
Niektóre niedomagania instalacji wodociągowej
– Woda spadająca kroplami z połączeń śrubowych. Należy mocniej dokręcić połączenia, ewentualnie wymienić w nich uszczelki.
– Zapchane zanieczyszczone zawory. Woda spływa nieregularnym strumieniem. Najczęściej są zapchane wkładki z siatki, jakie służą do równomiernego spływu wody. Odkręcić i oczyścić siatki, skontrolować uszczelki.
– Odgłosy z rur. Buczenie, trzaski, skrzypienie… Mogą one pochodzić z niewłaściwego ustawienia zaworów redukcyjnych lub płuczek ciśnieniowych WC. Często dołączają do tego odgłosy całych odcinków rur. Mogą być źle albo wadliwie umocowane. W pierwszym przypadku należy zlecić fachowcowi ich regulację, w drugim poprawić mocowania uchwytów lub wymienić je na nowe.
– Niedomagania płuczek ciśnieniowych WC. Regulacja tego urządzenia wymaga pomocy fachowca, hydraulika.
Ze względów bezpieczeństwa należy bezwzględnie pamiętać, że prowadzenie przewodów i urządzeń wodnych powyżej torów instalacji elektrycznej jest zabronione
O instalacji kanalizacyjnej w następnym odcinku tego cyklu.
Andrzej Markowski-Wedelstett
1) Polietylen sieciowany – struktura tego tworzywa jest ognioodporna i stanowi bardzo dobry izolator cieplny oraz elektryczny. Poza tym materiał ten posiada tzw. „pamięć kształtu”, dzięki tej jego charakterystyce można go stosować do produkcji przewodów, jakie pod wpływem ciepła powracają do swojej pierwotnej formy.
2) Substancja chemiczna powodująca zwolnienie lub zatrzymanie przebiegającej w stopie reakcji chemicznej zabezpieczającej przed uwalnianiem się cynku.
