Andrzej Lewandowski: Przedsylwestrze5 min czytania

2015-12-30.

ECHA WYDARZEŃ:

Sport żegna się z rokiem 2015 w nastroju żałoby. Odeszła Elżbieta Maria Duńska-Krzesińska. Prawidłowo by było – Krzesińska-Duńska, lecz tak jakoś „poręczniej”… Po ciężkiej chorobie, wcześniej – po wspaniałej karierze sportowej.

Żona Andrzeja Krzesińskiego, świetnego tyczkarza – olimpijczyka i trenera, młodsza siostra Witka Duńskiego, redaktora ( m.in. „Przegląd Sportowy” i „Sportowiec”); lekarz –stomatolog, dyplom poświadczający kwalifikacje szkoleniowe; matka, rekordzistka świata…. I trzykrotna olimpijka – dwa medale – złoty i srebrny; na skoczni w dal – Melbourne ( 1956) – złoto, Rzym (1960) – srebro.

Pierwszy po wojnie złoty medal polskiej lekkiej atletyki. Mógł być jeszcze trzeci, wcześniej – w Helsinkach. Niestety, sędziowie rozwiązali „spór prawny” na niekorzyść zawodniczki – uznali, że blond – warkocz (a miała długi) zostawił na skoczni „ostatni ślad”, nie osoba. I tak wymierzyli skok. Żeby kłopotu nie było – po tym doświadczeniu warkocz uległ skróceniu…

Przemiła, urocza dama. Nie tylko, jak w opowieściach – legendzie „dziewczyna z warkoczem”. Pani z charakterem; czasem rogatym, jak to mówią. W życiu i na skoczni. Odważna, wytrwała; koleżeńska…

Słowa nie oddadzą rozmiaru żalu i szacunku dla postawy i dokonań. „Złota Ela”…” Dziewczyna z warkoczem”…

…Skoczkowie narciarscy wciąż w umownej czarnej dziurze. Były miesiące tłuste sukcesami, są bardzo chude. Słowa zawodu coraz głośniejsze. Przewiduję, że trener, którego po Igrzyskach w Soczi by noszono na rękach – teraz będzie miał kłopoty. Bo urzędowo optymistyczny prezes da sobie radę…

Dla mnie jądrem stanu spraw jest diagnoza – gdzie przyczyny? A tego nie słyszę. Uczenie się na błędach może więc być utrudnione. I tylko Kamila Stocha mi żal… Bo bardzo go szanuję, lubię i płatki róż na sportową drogę bym sypał. …

…Dwa razy – dopingowy ślad.

Pierwszy – związany z bokserem, któremu zarzucono, że walce z rosyjskim rywalem był „pod dopingiem”. Władza zwierzchnia boksu zawodowego zarzut oddaliła sygnalizując jakieś uchybienia proceduralne. Można lekko odetchnąć, bo byłby to drugi raz, więc nie tylko wstyd, ale pewnie też meta kariery… Inna sprawa, że lania ringowego żadna komisja nie odmieni, Chyba, że… doping przypisze mocniej i częściej uderzającemu.

Drugi ślad – z ciężarowych mistrzostw świata.

Zacytuję: „Podczas listopadowych mistrzostw świata w podnoszeniu ciężarów w Houston przebadano ponad 200 sportowców. Efekt? Doping wykryto w 24 przypadkach! Wśród tych, którzy „wpadli”, jest aż pięciu z kategorii 94 kg. Jeśli zatem nie wydarzy się nic nadzwyczajnego to Adrian Zieliński, który na pomoście był piąty, ostatecznie zostanie srebrnym medalistą.”

Dziękuję – postoję. Jak można mieć zaufanie do czystości w tak „olimpijskiej” dziedzinie sportu, jeśli laboratoria mówią, co mówią? Awans rodaka poprawia statystykę, ale supła problemu nie rozwiązuje.

Nawiasem: w rejestrze prawie 70 „polskich” kontaktów z dopingiem, ciężarowe też maja wymowę szczególną – odebranie złoto olimpijskie, długa dyskwalifikacja (jakoś przechodzi cichutko) współczesnego asa światowego formatu…

I tak dalej. Więcej znaków zapytania niż radości z czystej gry. Takiej jak drzewiej Paliński. Baszanowski z Zielińskim, Smalcerz, Ozimek i wielu innych. Mistrzów „tamtego czasu”. A że sportowo i przedolimpijsko (nominacje) mało w mistrzostwach tym razem zdziałaliśmy? Nie biadolę. Wolę takich rozwój wypadków niż zarzuty z racji sztucznego wspomagania. A jeśli ciężary nie zejdą z tej drogi – myślę, że ruch olimpijski może się okazać na musiku, i firmowania rywalizacji ludzi wedle ich siły może kiedyś zrezygnować. Chyba, że wcześniej w ogóle wygra trend – każdy robi, co chce… Nie ukrywajmy, taki też sobie żyje. Jak widać – nieźle.

…Uznanie dla dyskobola Piotra Małachowskiego. Nawet więcej niż uznanie, Za wielkie serce.

„– Bałem się tego spotkania. Nie wiedziałem, kto na mnie czeka i jak zareaguję, gdy np. zobaczę dziecko przykute do łóżeczka. Ścisnęło mnie w gardle, gdy odwiedziłem chłopczyka uśmiechniętego, bawiącego się, cieszącego życiem. To niesamowite – szczęśliwy dzieciak po dwóch operacjach – opowiada Piotr Małachowski, wicemistrz olimpijski w rzucie dyskiem, jeden z najbardziej zaangażowanych w działalność charytatywną sportowców w Polsce. Małachowski od lat jest na szczycie swojej dyscypliny. Mistrz świata, Europy i kilku innych ważnych imprez. Pewnego dnia zdecydował – trofea za wygranie Diamentowej Ligi będzie przeznaczał potrzebującym. A statuetka jest imponująca – kryształ wielki jak pięść Małachowskiego” … „

„Jak ktoś chce, by jego żona miała największy diament w Polsce, to zapraszam na licytację” – reklamował swoje trofeum Małachowski i wystawił je na aukcji w Internecie. Rok temu zebrane w taki sposób pieniądze przekazał Jackowi Gaworskiemu. Wybitny polski florecista pewnego dnia zaczął tracić wzrok, miał problemy z mową i poruszaniem się. Diagnoza była dramatyczna – stwardnienie rozsiane. Później było jeszcze gorzej, bo wykryto u niego nowotwór mnogi rdzenia. Koszty leczenia były ogromne. – Usłyszałem o jego problemach i bez większego wahania zdecydowałem, że trzeba pomóc. Wystawiłem diament na aukcję, znalazł się chętny i pieniądze trafiły do Jacka – wspomina Małachowski.”

Wielki sportowiec o olbrzymim sercu oraz wrażliwości kolosalnej. Wśród asów sportu nie jest w tej mierze jedynakiem, raczej reprezentantem dużej grupy ludzi sportu, którzy chcą i potrafią dobrem się dzielić. Z wrażliwości własnej oraz z przekonania.

Grubą linią to podkreślam, żeby relację ukochaną przez media: sportowy sukces oraz kasa, jaką mistrzom zawodu niesie… był sprowadzony do realiów I do postaw. Nie do teoretycznych wykładów o fair play.

…Na koniec – wieść o zmianie, Czy dobrej? Pan Tomasz P. pomógł – jako szef spółki – „Narodowemu” bardzo poprawić finanse superobiektu. Teraz już może tylko przyszłości kibicować, bo szefem być przestał. I do sportu doszło dzielenie łupów… Takie czasy, tacy ich animatorzy.

Andrzej Lewandowski