18.06.2019
Czego u was nie dotknąć, tego nie ma, stwierdził w Mistrzu i Małgorzacie Szatan; odwiedzając Moskwę, posłużył się ironią i przypadkiem trafił w sedno.
Gdyby ten pocieszny maszkaron pojawił się u nas, w krainie nienawiści do wszystkiego, co się rusza, byłby uradowany. Nawet pytać by nie musiał. Starczyłoby mu zobaczyć, że nie ma pod Sejmem worków z piaskiem, nikt do nikogo nie strzela, a w powietrzu latają jeno groźby karalne.
Czasem tylko ktoś komuś da po pysku, ktoś kogoś pogłaszcze pięścią, dźgnie majchrem, kopnie w ucho. Lecz są to wypadki sporadyczne. Nieważne dla władz. Dzień jak co dzień.
W ramach protestu i w słusznym oburzeniu, po każdym z nich organizuje się Marsze Milczenia, skrzykuje chętnych do uczestniczenia w maskaradzie pod hasłem: Rozpłakany Pochód.
Ze świeczkami, gromnicami, zapalniczkami wycelowanymi w niebo, w kilka sekund po spektakularnej masakrze w szkole, zaraz po gwałcie ze szczególnym okrucieństwem, w miejscu, gdzie nachlany dureń rozjechał na amen przechodnia, pojawiają się kwiaty i znicze.
Pojawiają się też tłumy bezdusznych kibiców. Niewrażliwych, a ciekawskich przyglądaczy trzaskających zdjęcia, którym wisi i powiewa dalszy los ofiar.
Prócz rodzin, może kilku znajomych, przeminie pamięć o traumatycznych wydarzeniach i wydarzenia te zostaną zastąpione świeżymi, a nowi zbrodniarze zaczną bulwersować następne tłumy milczących bezradniaków. Pobudzać do lamentów podczas kolejnego karnawału niemocy.
Więc nie jest w stanie pojąć, o co się toczy cały ten raban z pokręconą demokracją i umowną swobodą wypowiedzi? Z pyszczeniem o państwie policyjnym?
Starczyłoby mu zobaczyć przytłaczające nas podróbki, zastępniki, ersatze i bublowate namiastki upodobnione do byłej praworządności i ujrzeć tłum gardłujący o rzekomej wolności „ode wszystkiego dobrego”, by się umocniło w nim przekonanie o gnębiących nas procesjach sprzeciwu. O hucznych procesjach będących zabawami w patriotyzm. O braku walki z prawdziwymi problemami, na przykład ze znieczulicą toczącą nas jak rak.
Starczyłoby mu zrozumieć, że za szacownymi murami Sejmu, Senatu i Rządu znalazła się najznamienitsza hołota nazywana dla jaj wybrańcami narodu. I ona decyduje o rozwoju sytuacji w naszym kraju. I że nie jest zainteresowana wyjściem z powszechnej agresji.
Owi luminarze zaprowadzają nowe porządki w starym stylu. Pełnią w nim rozmaite role. Jedni trudnią się pluciem na swoich politycznych przeciwników, inni zajmują funkcje dobrodziejów własnych rodzin, a niektórzy oddają honory i sprawują osobistą wartę przy Najlepszych Trutniach Rzeczpospolitej.
Marek Jastrząb
Pisarz
Debiutował w 1971 roku na łamach „Faktów i Myśli”. Drukował także w wielu innych czasopismach swoje opowiadania, felietony, eseje, recenzje teatralne i oceny książek. Jego prozatorskie miniatury były wielokrotnie emitowane w Polskim Radiu w Bydgoszczy.
źródła obrazu
- jastrzab: BM
