Marek Jastrząb: Falsyfikat autentyzmu3 min czytania

17.08.2021

Obserwuję intensywną nieobecność zmian na lepsze. Zamachy na szczątkową praworządność. Nasze coraz szybsze uciekanie do poprzedniej rzeczywistości. Nasze osłupiałe tkwienie w obecnym Świecie Zgrozy. Jakbyśmy byli zaszokowani rozwojem wypadków. Jakbyśmy od dawna nie wiedzieli, w którą stronę zmierzają konserwatorzy. Jakbyśmy byli zaskoczeni rozmiarami ich bezczelności.

*

Nie trzeba być jasnowidzem, by dostrzec, że na porządku dziennym jest skwapliwe i szczere składanie czczych obietnic, oświadczeń i hucpiarskich deklaracji przy jednoczesnym i równie szczerym ich dementowaniu. Nie trzeba udawać oburzenia na wiadomość, że politycy są przekupni. Pocieszać się i usprawiedliwiać frazesem, że polityka jest brudna; pazerność, zdzierstwo, nabijanie kabzy, istnieje mnóstwo doprecyzowań, zastępników i uzupełnień tego słowa, zaś wszystkie razem świadczą o naszych skłonnościach do posiadania i gromadzenia.

*

Od kiedy zaczęliśmy przeginać ze stosowaniem poprawności politycznej, zaczęły się schody. Dbałość o nieurażanie ludzi zaczęła wymykać się spod kontroli. Doszło do tego, że mówienie oczywistych bzdur już nie jest wciskaniem kitu, lecz zostało zdefiniowane jako tak zwane „mijanie się z prawdą”.

Ochlapus nie oznacza stuprocentowego mięczaka bijącego swoją żonę w trakcie lub po zakończeniu pijackiej balangi, lecz jest z niego „nieszczęsna ofiara nałogu, w zasadzie równy gość z niedużymi odchyłami, człowiek tylko trochę nadużywający alkoholu”. Kimś na kształt „bezdzietnego ojca rodziny”.

*

Nie mówimy, że bandyta, to bandyta, ale że bandyta, to „niesforny ochroniarz własnego mienia”. Doliniarz, którego przyłapano na zalotach do cudzej portmonetki i którego policja bezskutecznie goni przez pół miasta, nie idzie odsiadywać swojej niewinności, ale, śmiejąc się z sądu, krokiem dumnym i obrażonym, wraca po ukryty w krzakach, zwędzony portfel i domaga się przeprosin za „szykany”. Niczego się nie obawia, gdyż wpojono mu przekonanie o tym, że skoro jest niewinny i czysty jak łza, skoro nie ma kary, to i zbrodni także nie ma.

Wie biedaczek, że stoi za nim prawo i prawo to nie pozwoli go ukrzywdzić. Wie, że partyjni kumple przedstawią go jako człowieka genetycznie obciążonego uczciwością. Choć wszyscy z nich wiedzą, że jest kryształowym facetem, że jest nim tylko na sejmowej sali, że wychodząc z niej – przestaje być godnym szacunku, a zmienia się w łajzę. W uduchowionego pobożnisia podczas mszy, a gdy w kościele pusto, szelmą łupiącym skarbonki.

Wie, że nie trzeba mu chować się przed cechowaniem pleców, pociąganiem do odpowiedzialności i obcinaniem uszu, ponieważ bezpośrednio po łajdactwie może iść na proszony raut, gdzie będą gawędzić z nim jak z istotą doszczętnie przyzwoitą, że nic nie stoi na przeszkodzie, by mógł popędzić na swój wykład o etyce.

*

Coraz częstszymi zjawiskiem jest bezinteresowna przemoc. Fizyczna i psychiczna. Winą za nią jest nasza pobłażliwość wobec dziejącego się zła. Nasze przyzwolenie na deformację pojęcia wyrozumiałości i tolerancji. Co zaowocowało dawaniem bandytom nagrody za zbrodnię.

Wspólnym wysiłkiem humanitarnych serc stworzyliśmy mordercom komfortowe warunki do garowania w gabinetach moralnej odnowy nazywanych więzieniami. To efekt wychowania w kulcie niefrasobliwości. Rezultat edukacyjnych bajdurzeń pod adresem młodego pokolenia, naszej pseudonaukowej paplaniny traktującej o tym, jak być cnotliwym, a nie tego, jak i co zrobić ze swoim życiem.

Marek Jastrząb

Pisarz
Debiutował w 1971 roku na łamach „Faktów i Myśli”. Drukował także w wielu innych czasopismach swoje opowiadania, felietony, eseje, recenzje teatralne i oceny książek. Jego prozatorskie miniatury były wielokrotnie emitowane w Polskim Radiu w Bydgoszczy.