13.11.2021
Jako przeterminowany ludź o ubiegłowiecznych poglądach pamiętam (niestety) archaiczne słowo Honor. Piszę „niestety”, gdyż w czasach dzisiejszych, pod jego dawnym znaczeniem, ukrywa się jego odwrotność. Był nawet honor złodziejski. Honorowy złodziej to ten, co nie kradł w swojej wsi. Honorowy złodziej nie rabował inwalidzie wózka. Honorny andrus nie flekował kobiety, nie ruszał dziadka o lasce. Tak się działo w czasach odzyskania Niepodległości. Natomiast dzisiejsza piątka ziomali odważnie napada na pojedynczego „kolorowego”, a współczesny byczy i łysy kark obchodzi to święto w formie podniosłej rozpierduchy.
*
Dziwna i ciekawa jest ewolucja znaczeń słów. Ciekawa, bo fascynujące jest podążanie ich drogą. Odkrywanie ścieżek wiodących od pierwotnego, bo obecnego ich rozumienia. Dziwna zaś, bo miast przeobrażać się w stronę szlachetniejszą, zmierza w stronę troglodycką. Na przykład staroświeckie wyrażenie rycerz określające człowieka doszczętnie prawego, człowieka szlachetnego, na którym mogło się polegać, którego słowo, to nie był dym; ludzie tego pokroju wyginęli razem z odzyskaniem Niepodległości.
Lecz nie tylko słowa zmieniają znaczenia. Obyczaje podobnie, gdyż te pojmowania, które swojsko brzmią w uszach zgreda, są nie do przyjęcia przez pokolenie jego wnuków. Tu, w kontekście niedawnego świętowania rocznicy Niepodległości, warto zastanowić się, czy myśląc o jej obchodach, zgred i wnuk myślą podobnie.
Z pewnością narażę się niejednemu wyznawcy naskórkowego patriotyzmu, ale, mówiąc za klasykiem, nic na to nie poradzę, że mam rację. Jednak, choć się narażę, to zdania nie zmienię i powiem za klasykiem: źle się bawicie, chłopcy i dziewczynki! Patriotyzm, w przeciwieństwie do dzisiejszych wypaczeń, to miłość do Ojczyzny. To dbanie o dobro WSZYSTKICH jego obywateli.
Miłość do wszystkich, a więc nie miłość wynaturzona i okrutna: po trupach do szczęścia. Miłość, ale i miłosierdzie wobec proszących o pomoc. Bez ich stygmatyzowania. Bez wprowadzania sztucznych odmian ludzi i tworzenia z nich menażerii.
*
Nie mogę pojąć, dlaczego aż tylu rozsądnych ludzi nie wystrzega się wariatów i dlaczego ich słucha i wykonuje ich rozkazy. Piszę ICH, bo zwalanie całego zła na jednego typa, mówienie, że tylko on jest odpowiedzialny za realizację badziewnych decyzji, jest łatwą i wygodną wymówką. Albowiem niezależnie od wybielającego tłumaczenia, winę za jej przeprowadzenie ponosi wykonawca pospołu z inspiratorem.
Byłoby więc dobrze, gdyby w naszym społeczeństwie istniała świadomość faktu, iż każde wredne działanie przeciwko ludziom spotka się karą. Gdyż, jak do tej pory, świadomość ta jest dana nielicznym.
I w tym nastroju przejdę do wypowiedzi Władysława Frasyniuka, człowieka niewahającego się być w grupie NIELICZNYCH. A więc wbrew stadnym przekonaniom. A więc w garstce maszerujących pod prąd.
Przede wszystkim nie wypowiadał się o żołnierzach, ale o bandytach ze wszystkich sił i na różne, złośliwe sposoby odmawiających pomocy osobami błagającymi o nią. Nie ma zatem sensu, by ich przepraszał, bo wyrażał się o nich wyłącznie w superlatywach. Prosić o wybaczenie zaś powinien minister Błaszczak nagradzający za bezduszność zamaskowaną imitację pograniczników. Tak samo, jak przeprosić za kompletne niezrozumienie ducha wypowiedzi Frasyniuka powinien Tomasz Siemoniak.
Przeprosić za wylewanie hejciarskich pomyj na aktorkę Barbarę Kurdej Szatan oraz na jej obrończynię, Krystynę Jandę, powinny tłumy zwolenników tezy, iż obrońców naszych granic usprawiedliwia rozkaz nieudzielania pomocy uchodźcom i których nie obowiązuje ludzkie zachowanie, a w obliczu zagrożenia tychże granic mogą być łajdakami. Otóż nie mogą, ponieważ skoro chcemy nazywać się Europejczykami, nie powinniśmy postępować jak Azjaci.
Marek Jastrząb
Pisarz
Debiutował w 1971 roku na łamach „Faktów i Myśli”. Drukował także w wielu innych czasopismach swoje opowiadania, felietony, eseje, recenzje teatralne i oceny książek. Jego prozatorskie miniatury były wielokrotnie emitowane w Polskim Radiu w Bydgoszczy.
źródła obrazu
- jastrzab: BM
