18.03.2019
Profesor Jacek Bartyzel jest moim rówieśnikiem. Z jego strony internetowej dowiaduję się, że zawsze był wierny swoim radykalnym poglądom, które w ostatnich miesiącach stały się przedmiotem publicznej uwagi.
Nie będę się tym zajmował, bo inni dokładnie opisali osobliwe opinie tego monarchisty, który pełni funkcję kierownika Katedry Hermeneutyki Polityki i jest profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (Wydział Politologii i Studiów Międzynarodowych). Jak czytam na jego stronie, 22 listopada 2013 r. otrzymał z rąk prezydenta RP tytuł profesora nauk społecznych.
Oprócz imponującej listy publikacji Bartyzel wymienia równie imponującą listę nagród i wyróżnień, którą warto przywołać: Laureat nagrody Polskiej Fundacji Kulturalnej w Londynie (1981), nagród naukowych Rektora Uniwersytetu Łódzkiego (1988, 2004), nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Zasłużony Działacz Kultury (2000), nagrody KLIO Porozumienia Wydawców Książki Historycznej (2002); kawaler Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski (2006). 14 listopada 2009 r. podczas Konwentu we Wrocławiu otrzymał Krzyż Jubileuszowy OMP nadany uchwałą Rady Naczelnej Organizacji Monarchistów Polskich.
Jest też zasłużonym działaczem opozycji, co jak wiadomo wielu ludziom nauki utrudniało karierę akademicką. Jednak czasami szczęśliwy traf sprawiał, że te trudności zostały pokonane i kariera oraz kolejne stopnie akademickie człowiek zdobywał. Tak było w przypadku zasłużonego monarchisty i dzisiejszego przeciwnika demokracji.
Jak wiadomo, początkiem kariery akademickiej jest doktorat, który jest pierwszym szczeblem. Zdarza się, że okoliczności i brak życzliwych ludzi uniemożliwiają wejście na ten pierwszy stopień. W przypadku Bartyzela doszło do tego w niezbyt korzystnym dla opozycjonisty roku 1986. Umożliwiło mu ją dwóch Żydów, wykładowców Instytutu Historii Uniwersytetu Warszawskiego. Jeden (już nieżyjący prof. dr hab. Jerzy Holzer, 1930-2015) podjął się prowadzenia doktoranta, którego rodzima uczelnia potraktowała po macoszemu (nie było chętnych do kierowania niewygodnym kandydatem). A gdy promotor został internowany (13 grudnia 1981, na cztery miesiące), przejął go inny, ówczesny wicedyrektor IH UW prof. dr hab. Szymon Rudnicki, ur. 1938). Dzięki nim dzisiejsza gwiazda polskich monarchistów i czołowy antysemita może wygłaszać osobliwe opinie na temat Żydów, którzy jego zdaniem to „plemię żmijowe, pełne jadu i złości”, którzy „nas nienawidzą i opluwają”, a przede wszystkim „oni nie są zdolni do okazywania wdzięczności, uważają natomiast, że wszystko im się należy”. Zainteresowanym polecam znakomitą i solidnie udokumentowaną analizę pióra Adama Leszczyńskiego na łamach oko.press.
Można się zastanawiać nad źródłami takich czy innych poglądów, ale warto też postawić pytanie o elementarne poczucie przyzwoitości.
Na zakończenie podam szczegóły, o których zapewne nikt nie wie, a ja wiem o nich bezpośrednio od prof. Szymona Rudnickiego. Otóż Jacek Bartyzel przed obroną doktoratu często się z nim konsultował. Po obronie zerwał wszelkie kontakty. W takich sytuacji bezpiecznie jest wypisywać antysemickie bzdury, bo ma się gwarancje, że nie będzie się konfrontowanym. Choć czasem los płata figle i niepowołani dowiadują się o niewygodnych szczegółach biografii nawet tak bezkompromisowych monarchistów, jak prof. Jacek Bartyzel.
Czekamy na wynik postępowania dyscyplinarnego, jakie podjął Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, już teraz jednak można się zastanawiać nad źródłami nienawiści żywionej przez Bartyzela wobec wszystkich Żydów. Czyżby koniunkturalizm i wyczucie nastrojów społecznych?
