Izabella Tabarovsky: Radziecki antysyjonizm i współczesny antysemityzm lewicy

PUNKT ZWROTNY: WOJNA SZEŚCIODNIOWA 1967 ROKU

Jednak dopiero wojna arabsko-izraelska z 1967 roku naprawdę nasiliła radziecką antysyjonistyczną kampanię. Dla Moskwy, która popierała siły arabskie, ta wojna była miażdżącą klęską, która dała wyraźne zwycięstwo ideologiczne „imperialistycznemu” obozowi. W kraju zwycięstwo Izraela służyło jako katalizator narodowego przebudzenia wśród radzieckich Żydów. Nagle stary wróg – międzynarodowy syjonizm i jego piąta kolumna w kraju – wydawał się podnosić głowę. Potrzeba było nowego narzędzia propagandowego, by ukształtować opinię publiczną w kraju i za granicą.  

7 sierpnia 1967 roku artykuł zatytułowany Czym jest syjonizm? pojawił się równocześnie  w kilku radzieckich publikacjach. Jego autor, Jurij Iwanow, pracownik KGB i aparatu Komitetu Centralnego, który potem stał się jednym z czołowych radzieckich autorów antysyjonistycznych, poszedł śladem odwiecznych wątków o żydowskim spisku i wpływach: przedstawił syjonizm jako centralnie sterowany międzynarodowy system, który oplata całość globalnej polityki, finansów i mediów, ma nieograniczone zasoby i stara się ustanowić monopolistyczną kontrolę nad całym światem.   

Za tym poszły kolejne artykuły, włącznie z artykułem Kiczki, przywróconym do łask. W 1968 roku wydał on nową książkęJudaizm i syjonizm. Budując na swoich poprzednio wyrażonych ideach, winił judaizm za „zbrodnie” izraelskiego „agresora”. „Istnieje bezpośredni związek między moralnością judaizmu a działaniami izraelskich syjonistów – pisał Kiczko. – Czy akcje izraelskich ekstremistów podczas ich ostatniej agresji przeciwko krajom arabskim nie były zgodne z Torą?”

Książka Kiczki była jedną z wielu radzieckich publikacji, które próbowały pokazać, że zło syjonizmu można prześledzić wstecz do judaizmu. Judaizm zawsze był bête noir radzieckiej walki z religią i prześladowano go ze szczególną surowością. Chociaż kilka synagog nadal funkcjonowało w latach 70. i 80. XX w. , nauka hebrajskiego była zakazana, jak również szkolenie kolejnego pokolenia duchownych, wskazując, że radzieckie kierownictwo wyraźnie przeznaczyło judaizm na wymarcie. Problem polegał na tym, że malowanie na czarno każdego aspektu żydowskiej religii i tradycji, czyniło nonsens z radzieckich twierdzeń, że nie są antysemitami, a tylko antysyjonistami.   

NastępnA w szeregu wybitnych antysyjonistycznych tekstów radzieckich pojawiła się praca Uwaga: syjonizm! Iwanowa. Państwowa prasa entuzjastycznymi recenzjami powitała tę wydaną w 1969 roku książkę. Początkowy nakład w wysokości 70 tysięcy egzemplarzy szybko uzupełniono dodatkowymi trzema przedrukami. Na początku lat 70. XX w. sprzedano setki tysięcy egzemplarzy. Książkę przetłumaczono na szesnaście języków i stała się jednym z podstawowych tekstów radzieckiego antysyjonizmu. Opisywała syjonistów jako przedstawicieli kolonialno-imperialistycznych mocarstw, wrogich wobec pracującego ludu Palestyny i kultywujących nienasyconą żądzę władzy. Przedstawiała judaizm jako najbardziej nieludzką religię świata, która wydała na świat najbardziej bestialski nacjonalizm. Iwanow szczegółowo potraktował rzekomy związek syjonizmu z faszyzmem, jak również ideę, że „izraelski militaryzm i zachodnioniemiecki neonazizm żywią się z tego samego źródła”.

Podobnie jak Kiczko przed nim, Iwanow poświęcił dużo miejsca na szczegółowe opisanie idei judaizmu o Żydach jako „wybranym narodzie”, która, jak twierdzi, demonstruje rzekomo rasistowskie podłoże syjonizmu. Nie szczędził również czasu na dyskredytowanie koncepcji jednego narodu żydowskiego. Nazwał to syjonistycznym wymysłem, który jest „fałszywy i reakcyjny w treści”: ta koncepcja, jak twierdził, nie pozwalała Żydom na wygodną asymilację w goszczących ich narodach, promowała mentalność getta, trzymała Żydów w oddzieleniu i w wyniku wywoływała antysemityzm. 

Niektóre z tych idei można prześledzić wstecz do wczesnego dyskursu bolszewików o kwestii żydowskiej, ale w nowym środowisku miały one nowy cel. Wraz z książką Iwanowa radzieccy ideolodzy wysyłali swoim żydowskim obywatelom wyraźny komunikat: asymilujcie się, albo będziecie uważani za wyznawców najbardziej rasistowskiej, reakcyjnej i ludobójczej religii i ideologii na planecie – i poniesiecie konsekwencje.  

Książka ukazała się w kluczowym czasie. Wojna Sześciodniowa doprowadziła do narodowego przebudzenia wśród radzieckich Żydów. Narastająca świadomość tragedii Holocaustu (w Związku Radzieckim starano się zdławić informację, szczególnie o zbrodniach Hitlera skierowanych przeciwko Żydom) wzmacniała żydowską tożsamość radzieckich Żydów. W miarę nasilania się antysemickiej retoryki radzieckiego reżimu coraz więcej radzieckich Żydów zaczęło szukać pomocy w Stanach Zjednoczonych i Izraelu. Rozpoczęły się aresztowania i procesy z oskarżenia o syjonistyczną działalność. W 1970 roku grupa 16 Żydów, którym odmówiono prawa wyjazdu, próbowała porwać pusty samolot, żeby uciec z ZSRR. Zostali zaaresztowani, zanim dotarli do samolotu. Surowe wyroki, jakie otrzymali – w tym dwa wyroki śmierci, uchylone następnie w wyniku międzynarodowych protestów – przyciągnęły uwagę zagranicy do losu Żydów w ZSRR. Kampania na rzecz radzieckich Żydów zaczęła przybierać na sile na Zachodzie.

W kraju trwała niesłabnąca, a wręcz coraz bardziej antysemicka kampania antysyjonistyczna. Iwanow i Kiczko należeli do pierwszej dziesiątki antysyjonistycznych ideologów, którzy przez całe dwadzieścia lat trwania tej kampanii wyprodukowali około pięćdziesięciu książek o nakładzie ponad dziewięciu milionów egzemplarzy, propagujących „paranoidalny, konspiracyjny antysyjonizm zmieszany z antysemickim, ksenofobicznym i ultranacjonalistycznym przesłaniem, w połączeniu z antykapitalistyczną i antyzachodnią retoryką” – pisał historyk Andreas Umland. Wśród tytułów były: Faszyzm pod Niebieską Gwiazdą, z porównaniem syjonizmu do faszyzmu; De-syjonizacja (ta książka została przetłumaczona na arabski i opublikowana w Syrii w 1979 roku na rozkaz Hafeza al-Assada); i Syjonizm i Apartheid, głęboko antysemicki traktat, którego autor był fanem nazistowskiej  ideologii i czerpał teksty bezpośrednio z Mein Kampf.

Print Friendly, PDF & Email

WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com