Jacek Pałasiński: Drugi obieg (577)10 min czytania

16.02.2023

1.

Ponton z 80 osobami na pokładzie wywrócił się u wybrzeży Libii na wschód od obszaru Qasr al-Aykar.

Według Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji (IOM) przy ONZ, co najmniej 73 migrantów zaginęło i zostało uznanych za zmarłych.

Tylko siedem osób przeżyło, ale są w „wyjątkowo złym stanie” w szpitalu.

Jak dotąd libijski Czerwony Półksiężyc i policja odnalazły 11 ciał, które morze wyrzuciło na plaże.

Łódź płynęła do Europy trasą, którą IOM nazwała „najbardziej śmiercionośnym morskim przejściem migracyjnym na świecie”.

W tym roku podczas niebezpiecznej podróży przez Morze Śródziemne zginęło już ponad 130 osób.

W zeszłym roku, jak wylicza „Project Missing Migrants” odnotowano ponad 1450 zgonów.

2.

„Tabu szybko padają, a UE przyjmuje skrajnie prawicowe rasistowskie podejście do migracji” – pisze w „Guardianie” Shada Islam, brukselska komentatorka spraw unijnych w „Project New Horizons”, strategiczno-analitycznej firmy doradczej.

Przywódcy Unii Europejskiej chcą wzmocnić swoją kontrowersyjną politykę „Fortecy Europy”. … UE postrzega siebie jako dobroczynną potęgę i siłę działającą na rzecz światowego dobra. Europejscy przywódcy spędzają dużo czasu, opowiadając światu o zaletach „europejskich wartości”. Jest nawet unijny komisarz, którego jedynym zadaniem jest promowanie „europejskiego stylu życia”. Inne kraje są nieustannie oskarżane, często poprzez nakładanie sankcji, za nieprzestrzeganie międzynarodowych standardów praw człowieka.

Jednak zewnętrzne postrzeganie bloku nie zależy od fabularyzowanych narracji, ale od rzeczywistych doświadczeń migrantów i uchodźców z Afryki, Azji i Bliskiego Wschodu, którzy szukają ochrony w UE. Wizerunek UE jest również coraz częściej oceniany na podstawie traktowania jej własnych czarnych i brązowych obywateli. Niestety, w obu przypadkach wyniki są słabe, co prowadzi do uzasadnionych oskarżeń, że blok stosuje podwójne standardy i ma politykę praw człowieka opartą na selektywnym oburzeniu.

Wewnętrzne kłótnie, rosnąca liczba przejść migracyjnych i rasistowskie skrajnie prawicowe narracje, które demonizują migrantów i uchodźców, sprawiły, że plany UE dotyczące bardziej humanitarnego zarządzania migracją legły w gruzach. Zamiast tego szybko padają tabu, a to, co wcześniej było niedopuszczalne, staje się akceptowalne, ponieważ przerażające lekceważenie praw człowieka uchodźców z Afryki, Azji i Bliskiego Wschodu jest wpisane w unijną politykę migracyjną.

Po potępieniu planów Donalda Trumpa dotyczących budowy muru na granicy USA z Meksykiem jako moralnie nie do zaakceptowania blok ma teraz prawie 20 zewnętrznych stalowych ścian lub ogrodzeń z drutu kolczastego, których łączna długość wynosi prawie 2000 km. Dwadzieścia lat temu wokół UE nie było murów.

Chociaż bariery te zostały opłacone przez rządy krajowe, przywódcy UE właśnie zgodzili się „natychmiast zmobilizować znaczne fundusze i środki UE”, aby pomóc państwom członkowskim wzmocnić ich „zdolności i infrastrukturę ochrony granic”. Innymi słowy, więcej kamer, dronów i wież strażniczych.

Plan Wielkiej Brytanii dotyczący outsourcingu wniosków o azyl do krajów afrykańskich, takich jak Rwanda, jest teraz również w programie przywódców UE, podobnie jak plany uzależnienia unijnej pomocy rozwojowej, umów handlowych i polityki liberalizacji wizowej od gotowości krajów do przyjmowania z powrotem osób, którym odmówiono azylu UE…

Przyjęcie przez UE korodującego programu skrajnej prawicy „zatrzymania migracji” jest pogwałceniem praw człowieka i naruszeniem międzynarodowych zobowiązań humanitarnych bloku. Jest to również krótkowzroczne, biorąc pod uwagę zapotrzebowanie na siłę roboczą w starzejącej się Europie oraz centralną rolę odgrywaną przez migrantów jako pracowników pierwszej linii, co zostało podkreślone podczas pandemii Covid-19.

Jeszcze bardziej szkodliwe jest normalizowanie polityki skrajnie prawicowych polityków – tych, którzy są w rządzie i tych spoza nich – UE podkopuje swoją własną, niegdyś imponującą wiarygodność, jako światowego obrońcy demokracji, dobrych rządów i rządów prawa. W miarę jak skrajnie prawicowe idee przenikają jeszcze głębiej do głównego nurtu UE, zagrożona jest wewnętrzna spójność społeczna Europy oraz środki mające na celu zwiększenie kulturowego, religijnego i etnicznego współistnienia.

100% racji.

3.

„To najpiękniejsza praca na świecie, ale też bardzo trudna, wręcz najtrudniejsza. Praktycznie nie masz prywatności, pracujesz 24 godziny na dobę, nie możesz nawet napić się kawy ze znajomymi. Bycie premierem wywarło na mnie głęboki fizyczny i psychiczny wpływ. Jestem istotą ludzką. A polityka jest brutalna” – powiedziała pierwsza minister Szkocji Nicola Sturgeon, z pewnością najwybitniejsza brytyjska polityk ostatnich dwóch dekad, zdumionym dziennikarzom, komunikując im zamiar podania się do dymisji.

Jakby D.O. znów piorun strzelił. Pani Sturgeon była dlań symbolem silnej, niezniszczalnej, pełnej sukcesów, znającej swoje cele i umiejętnie je realizującej liderki ważnego kraju.

Nicola Sturgeon poszła więc w ślady podobnie postrzeganej nowozelandzkiej premier Jacindy Ardern.

„Byłam na pogrzebie drogiego przyjaciela i działacza Scottish National Party (Szkockiej Partii Narodowej, której Sturgeon była liderką). Byliśmy tam wszyscy z naszego ruchu. Wtedy wśród nich zrozumiałam, że nie czuję się już na siłach. Mogłam kontynuować przez kilka tygodni, ale nie przez miesiące czy lata. Musiałam zrezygnować, żeby uszanować marzenie o niepodległości, bo od końca zeszłego roku rano budzę się wyczerpana, motywując się do stawienia czoła nowemu dniu”.

Bez swej 52-letniej liderki – współczesnego Bravehearta – sprawa niepodległości Szkocji staje pod znakiem zapytania. Ona sama zapewnia „nie, jestem pewna, że Szkocja pewnego dnia uzyska niepodległość”. Jej lojalny Ian Blackford, były lider SNP w Westminsterze, dodaje: „Nicola jest najlepszą przywódczynią i najlepszą przyjaciółką. Dokończymy jej dzieło”.

Ale ruch niepodległościowy w Szkocji, pomimo brexitu, wydaje się ostatnio bardziej zagrożony, po pierwsze z powodu niedawnej decyzji brytyjskiego Trybunału Konstytucyjnego, który odmówił Sturgeon zgody na drugie referendum w sprawie opuszczenia Wielkiej Brytanii, a po drugie z powodu sondaży wskazujących, że zwolennicy niepodległości tracą aż o 10 punktów do zwolenników pozostania w Zjednoczonym Królestwie.

Sturgeon pozostanie na stanowisku do czasu wyboru następcy przez partię SNP. Pozostanie też w polityce jako posłanka do parlamentu szkockiego.

4.

„Gazeta.pl” za „Politico.eu”:

Rosja rozmieściła na Morzu Bałtyckim taktyczne okręty uzbrojone w broń nuklearną – poinformowały w swoim raporcie norweskie służby wywiadowcze, które cytuje Politico. Wcześniej Rosja rozmieściła przy granicy z Norwegią bombowce strategiczne, które także mogą przenosić broń jądrową. Okręty rosyjskiej Floty Północnej często wypływały w morze z taktyczną bronią jądrową w czasach ZSRR. Przez ostatnie 30 lat wypływały jednak bez atomu na pokładzie. Po wybuchu wojny w Ukrainie sytuacja zmieniła się, bo Kreml coraz częściej próbuje w ten sposób zastraszyć Zachód.

Nb. Wczoraj Ławrow zagroził, że Rosja raz na zawsze położy kres dominacji Zachodu.

5.

D.O. uważa, że jednym z osiągnięć, które sprawiają mu największą przyjemność jest to, że zebrał na tym forum Znajomych o ogromnej kulturze osobistej, rozległej wiedzy i dobrych intencjach.

Jednym z dowodów wszystkich tych ich cech jest sposób, w jaki zmiażdżyli D.O. po jego wczorajszym desperackim krzyku antymetrowym.

I nic nie szkodzi, że pozostali głusi na wszystkie jego argumenty, jak to, że urodzone dziś w Warszawie dzieci do 30 roku życia będą żyły „w okopach”, w kurzu, smrodzie i ryku ryjących, kopiących, potem betonujących maszyn, że półtora pokolenia nie będzie mogło nacieszyć się swoim miastem, nie zazna szumu drzew i śpiewu ptaków przy alejach i ulicach, że będzie wdychać dodatkowe tony węglowego pyłu z elektrowni, którymi napędzane będą tramwaje i wagony metra (nie wspominając o ruchomych schodach i oświetleniu tych podziemnych korytarzy), że władze miasta skażą ludzi na spędzanie części swego życia, jak krety, bez kontaktu z niebem i ze słońcem…

W imię idei przymusowej odgórnie zarządzonej kolektywizacji transportu miejskiego.

Jacek Pałasiński

„Drugi obieg” jest publikowany przez Autora na Facebooku. „Studio” udostępnia te teksty Czytelnikom – niekiedy z niewielkimi skrótami w stosunku do oryginału.