Tag: Marek Jastrząb

25.10.2020 Gdy otwieramy oczy i wstajemy lewą nogą, uświadamiamy sobie, gdzie jesteśmy i co nas czeka. Przenika nas rezygnacja; oblepia jak mokra ścierka. Przepocony, zatrwożony i nieskończenie koszmarny świat. Świat ludzi podstępnych, czyhających na naszą zgubę, wypatrujących potknięć i klęsk. Świat ludzi …

18.10.2020 Marzeniem durnia jest likwidacja mądrzejszych. Wyrównanie pozostałych do poziomu swojego IQ. Jak to codziennie udowadniają mężowie zjełczałego stanu: dyplomaci rodzimego chowu. O czym świadczą dęte afery odkrywane co rusz. Niezręczne wypowiedzi. Polityczne wpadki. Malowane haki. Jest zapatrzony we własny …

10.10.2020 Kiedy jedzie nudą, kiedy jest szaro, głucho i fatalnie, zwołujemy party dla idiotów, czyli telekonferencję. Podrzucamy temat zastępujący bieżące problemy i pod pozorem świętego oburzenia udajemy, że toczy nas nieutulony frasunek i żre gustowna troska. Grają w nas emocje i pilnie …

05.10.2020 Znajduję się na emocjonalnej huśtawce i nie wiem, czego się trzymać i w co wierzyć, Z jednej strony uspokojenie w rodzaju zapewnień o pandemii w odwrocie, z drugiej rosnąca liczba zgonów z powodu złej organizacji; otrzymałem list od literata, w którym skarży się na literata od lat przebywającego za miedzą. Otóż ów człowiek …

26.09.2020 Gdy, z okazji urodzin, odwiedzam dom mojego nauczyciela, widzę pomarszczone oblicze pełne wewnętrznego blasku. Rozpromienione na myśl, że jestem owocem poświęconych mi starań, efektem pedagogicznego trudu, że nie zmarnował lat spędzonych na wbijaniu do mojej głowy tych wartości, które były dla niego ważne. Zaprasza …

21.09.2020 Rozum podpowiada: nie możesz zachowywać się bez przerwy jak wściekły ratlerek. Zrezygnuj z żółcieni, jadów, ponurej zapiekłości. Pozwól sobie czasem na wodną farbkę, łagodne pastele, mniej nerwową chlapaninę piórem. Pogódź się z myślą, że świat jest piękny, a ludzie są na ogół mądrzy. …

14.09.2020 Franc Kafka nie pysznił się czytaniem Platona w oryginale i nie chwalił się, że bywał u Szekspira na baletach. Przeciwnie, chadzał do prowincjonalnych teatrów, wertował literaturę drugorzędną. Jednym słowem — NIE POZOWAŁ na wielkiego literata, lecz nim był; zamiast pląsania w stringach po salonie z notablami, robił swoje: bez hałasu, …

09.09.2020 Ludzie odchodzą z życia. Czas pędzi i razem z człowiekiem porywa wspomnienia. To jakby razem z nim ubywał kawałek nas; jestem zafascynowany Proustem i dlatego powiem za Nim, że wszystkie dzisiejsze wrażenia biorą się z wczorajszych. Nawet tych niewidocznych, dziejących się poza naszymi …