29.09.2018
Jedna z wind w waszyngtońskim Kongresie zarezerwowana jest dla senatorów, Spieszący się na posiedzenie komisji sędziowskiej senator Jeff Flake z Arizony wsiada do tej windy. Dwie młode kobiety blokują drzwi. Filmuje to kamera CNN.
„Jestem ofiarą gwałtu”, mówi płacząc jedna z nich, „jeżeli bez uruchomienia śledztwa FBI poprzesz kandydata na sędziego sadu najwyższego, którego trzy kobiety oskarżają o napaści seksualne, będzie to znaczyć, że moje życie nie ma dla ciebie najmniejszego znaczenia. Obiecaj mi, że będziesz głosował przeciw”.
Poprzedniego dnia, również ze łzami w oczach, doktor psychologii 51-letnia Christine Ford mówi senackiej komisji: „Nie chciałam tu być, ale jestem z obowiązku obywatelskiego”.
Po 36 latach zatarły się w jej pamięci data i miejsce zdarzenia. ale pozostały obrazy i dźwięki: szyderczy śmiech pijanych 17-letnich napastników, walący się na nią Brett Kavanaugh, dzisiejszy kandydat na sędziego sadu najwyższego, ktore knebluje jej usta i rozrywa ubranie, jego przyjaciel Mark Judge, który usiłuje go od niej oderwać, potem znów śmiech towarzyszący jej ucieczce do łazienki.
Zeznający po niej Kavanaugh, kopiując agresywny ton mianującego go Trumpa, obronę zamienia w atak, zaprzeczając swojej obecności w tym pokoju, a na sugestie senatorów opozycji, że nadużycie alkoholu mogło spowodować luki w jego pamięci, odpowiada pytaniami: czy sami nie lubicie piwa?
Przez osiem godzin Ameryka nie może oderwać się od telewizorów. Tego dnia o 200% wzrasta liczba telefonów do pogotowia rejestrującego napaści seksualne. Jedna trzecia kobiet w tym kraju doświadcza ich w swoim życiu. Dwie trzecie tych przypadków nie jest ujawnionych.
Senator Flake pojawia się na glosowaniu komisji. Włącznie z nim, jedenastu republikanów (sami biali mężczyźni) głosuje za, dziewięciu demokratów, wśród nich cztery kobiety, przeciw.
„Demokracja amerykańska osiągnęła swoje dno”, mówi jeden z demokratów, „większość republikańska nie dostrzega rewolucji kulturalnej, która dzieje się na naszych oczach, nowej epoki sprawiedliwości dla kobiet”.
Na szczęście dyscyplina partyjna obca jest amerykańskiemu parlamentowi. Gdy przewodniczący chce zamknąć posiedzenie, senator Flake prosi o glos, oświadczając, że oddał glos na kandydata pod warunkiem, że senat odroczy głosowanie nad nominacją Kavanaugha na 7 dni, w czasie których FBI przeprowadzi dochodzenie w sprawie pochodzących od trzech kobiet oskarżeń. Jeżeli do tego nie dojdzie, Flake będzie głosował przeciwko.
Po godzinie kuluarowych rozmów, do senatora z Arizony przyłączają się dwie republikanki: Collins z Maine i Murkowski z Alaski. Te trzy glosy przeciw nominacji w Senacie, w którym republikanie mają dwugłosowa większość, storpedowałyby nominacje Kavanaugha. Uświadamia to sobie Trump i poleca śledztwo FBI.
Zarejestrowany w kamerze i zapisany w historii incydent w senackiej windzie, może sprawić, że demokracja amerykańska odbije się od swego dna. Jeżeli to nie nastąpi, skompromitowani republikanie Trumpa z pewnością stracą większość w Kongresie w nadchodzących wyborach listopadowych. Będzie to początek końca playboya w Białym Domu.
Muszę się dopisać komentarzem. Uważam ten tekst za jeden z najlepszych, jakie wyszły spod pióra (klawiatury?) Mariana. Czytając go – byłem poruszony; może dlatego, że sam dwie doby sterczałem przed CNN, która w całości transmitowała te niesłychane wydarzenia. Podzielam opinię autora: na naszych oczach pisano historię. Bez względu na koniec tej sprawy, stało się coś niesłychanie ważnego. Nie tylko dla USA. A my mogliśmy obserwować ptrawdziwą demokrację i autentyczny parlamentaryzm w działaniu. Porównując w myśli dżentelmenów z chamami. Z zazdrością…