Oświadczenie
Krajowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność” Pracowników Prokuratury PRL z dnia 26 września 1981 r. w sprawie represji wobec prokuratorów, członków Związku
W ostatnich dniach w niektórych jednostkach prokuratury miały miejsce rozmowy kierownictwa tych jednostek z niektórymi prokuratorami, członkami NSZZ „Solidarność”. W rozmowach tajnych wzywano ich do tzw. samookreślenia się, stwierdzając całkowitą sprzeczność pomiędzy charakterem pracy w prokuraturze a przynależnością do „Solidarności”. Sugerowano wystąpienie ze Związku bądź zwolnienie się z pracy, a w niektórych przypadkach wręcz w sposób ultymatywny żądano zajęcia stanowiska w określonym krótkim okresie, informując, że w razie dalszej przynależności do Związku zastosowane będą przepisy umożliwiające zwolnienie tych osób na podstawie tzw. niedawania rękojmi należytego spełniania obowiązków. W trakcie rozmów stwierdzono, że prowadzone są one na wyraźne polecenie kierownictwa Prokuratury Generalnej. Wypada podkreślić, że te ostatnie fakty poprzedzone były wieloma przejawami wrogiego stosunku kierownictwa prokuratury do samego istnienia w tym organie „Solidarności” oraz działaniami podejmowanymi przeciw poszczególnym organizacjom i pojedynczym działaczom, noszącymi wszelkie znamiona utrudniania działalności statutowej Związku i szykanowania jego członków. W związku z powyższymi faktami KKK NSZZ „Solidarność” pracowników prokuratury PRL wyraża stanowczy protest wobec działań kierownictwa prokuratury. Uważamy, że stanowią one jaskrawe pogwałcenie obowiązującego prawa, a szczególnie postanowień Międzynarodowego Paktu Praw Społecznych, Gospodarczych i Kulturalnych oraz konwencji Nr 87 i 98 Międzynarodowej Organizacji Pracy, gwarantujących prawo do swobodnego zrzeszania się i ochrony przed dyskryminacją za działalność związkową. Z wielu docierających do nas sygnałów sądzić możemy. że takie działania w dalszej kolejności dotknąć mogą innych pracowników państwowych, członków naszego Związku. Wyrażamy przekonanie, że cały nasz Związek, i jego władze są w stanie zapewnić skuteczną ochronę ich statutowych praw wszystkim członkom NSZZ „Solidarność”.
Zbigniew Romaszewski, delegat na zjazd z Regionu Mazowsze, tak relacjonował na forum Zjazdu prace 9 zespołu tematycznego: prawa obywatelskie i praworządność (28 nr Tygodnika)
… podkreślił, że wszyscy uczestniczący w pracach zespołu [pamiętajmy, że uczestniczyli w nim także obaj bracia Kaczyńscy, i nie ma żadnego przekazu o ich odmiennych poglądach na praworządność oraz niezawisłość i samorządność sędziów – przyp. PR] uznali, że wciąż brakuje praworządności. Należy więc zmienić istniejące stosunki prawne. Kontynuowane są represje przeciw działaczom Związku i przeciw niezależnym inicjatywom. Związek zbyt mało zrobił w zakresie przywrócenia praworządności. Zespół omawiał następujące grupy zagadnień:
— System praw obywatelskich. Zmierzamy do zapewnienia całkowitej równości obywateli i instytucji społecznych wobec prawa,
— Niezależność sądów, nieusuwalność sędziów, samorządność sądownictwa. Obecnie prowadzona jest kampania przeciw pracownikom sądownictwa i prokuratury, którzy współpracują z „Solidarnością”. Zapewnienie niezawisłości sądownictwa jest zadaniem szczególnie aktualnym.
Uchwała Zjazdu
Wraz z tym sprawozdaniem Zjazd przyjął fundamentalną dla przywrócenia praworządności „Uchwałę w sprawie niezawisłości sądownictwa”, którą powinno się złotymi literami wybić i dzisiejszej władzy Prawa i Sprawiedliwości (z jego prezesem na czele), tak skłonnej do odwoływania się do przeszłości, wciąż i nieustannie przypominać:
Pierwszy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność” wyrażając przekonanie o niemożności naprawy Rzeczypospolitej bez zagwarantowania niezawisłego sądownictwa, postanawia:
1. zwrócić się do wszystkich organizacji zakładowych o szerokie rozpropagowanie tych tez programu Związku, które dotyczą gwarancji niezawisłości sędziowskiej i zmian niezbędnych dla uzyskania sądownictwa w pełni samorządnego i niezależnego od władz politycznych i administracji państwowej;
2. zobowiązać władze Związku, a w szczególności Komisję Krajową do opracowania materiałów prezentujących całemu społeczeństwu historię sądownictwa w okresie powojennym oraz jego rolę zarówno pozytywną jak i negatywną, w walce o prawa człowieka i poszanowanie praw całego społeczeństwa;
3. zobowiązać Komisję Krajową do szczególnej aktywności w negocjowaniu zmian ustawowych, zawartych w programie Związku a zabezpieczających niezawisłość sądów. Zobowiązać wszystkich członków Związku do poparcia jej działań z akcją protestacyjną włącznie.
Przypomniał to zobowiązanie związku Jacek Ambroziak, który w nr 32 Tygodnika pisał:
Wszyscy ludzie w Polsce, którzy pragną polepszenia naszej obecnej sytuacji, zdają sobie sprawę, że głównymi gwarantami umów społecznych mogą być tylko autentycznie niezawisłe sądy. Teza 24 uchwalonego na I Krajowym Zjeździe Delegatów Programu NSZZ „Solidarność” głosi: „Sądownictwo musi być niezawisłe, a aparat ścigania poddany społecznej kontroli”. Związek nasz gwarancję tej niezawisłości widzi we „wprowadzeniu pełnego samorządu sędziowskiego, który m.in. miałby decydujący głos w powoływaniu na wszystkie stanowiska sędziowskie oraz mianowaniu prezesa sądu” oraz w „przestrzeganiu zasady niełączenia funkcji sędziowskiej z żadną inną służbą publiczną zwłaszcza w organizacjach politycznych, nieprzenoszenia i nieusuwania sędziów, którzy mogą być odwołani ze stanowiska jedynie w trybie dyscyplinarnym lub w związku z chorobą”.
