– Sam miał już jednak wielkie problemy, o których jeszcze nie widział pacyfikując wydarzenia wschodnioniemieckie…
– Zdecydowanie. Niedawno awansowany na sekretarza Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Związku Sowieckiego Nikita Chruszczow, ambitny Ukrainiec i wróg Gruzina Berii, zdołał przekonać do wspólnego… obalenia rywala formalnego szefa rządu Georgija Malenkowa, pupila Stalina, który miał wielkie nadzieje na sukcesję po nim, a co udaremniał mu Beria oraz Wiaczesława Mołotowa, szefa spraw zagranicznych, formalnie odpowiedzialnego za brak kontroli nad sytuacją w NRD i niedawny bunt, też obawiającego się Berii jak ognia. Zaś krótko potem wiceministra obrony marszałka Georgija Żukowa. Ten do realizacji włączył dowódcę Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, generała Kiriłła Moskalenkę. Wymyślili, że oskarżą Berię o to, że jest… ukrytym agentem imperializmu amerykańskiego, a wydarzenia wschodnioniemieckie puczem amerykańskim w celu oderwania NRD od bloku sowieckiego, o czym Beria oczywiście musiał wiedzieć. Łatwo można sobie wyobrazić jaki wpływ na nastroje Kremla miała w tym czasie egzekucja Rosenbergów, o których ocalenie toczyła się batalia z Ameryką orkiestrowana przez Berię. Pozbycie się tego człowieka zostało przesądzone.
– Jak się to odbyło?
– Przez lata było wiele wersji na ten temat. Najbardziej prawdopodobna jest taka, że po przylocie z Berlina, Beria wziął udział w posiedzeniu prezydium rządu dwudziestego szóstego czerwca. Chruszczow, który jeszcze dzień wcześniej pił z nim wódkę i odprowadzał go do domu, znienacka zaatakował. Wygłosił otwarte oskarżenie Berii o zdradę. Ten absolutnie zaskoczony, zwrócił się o zajęcie stanowiska do prowadzącego zebranie Malenkowa. Ów w milczeniu nacisnął tylko przycisk na swym biurku. Do sali wpadli oficerowie i aresztowali Berię. Przewieziono go do bunkra moskiewskiego dowództwa. Moskalenko wyprowadził na ulice Moskwy wojsko i czołgi, aby zapobiec ewentualnej akcji odbicia zatrzymanego przez lojalne mu siły bezpieczeństwa. O aresztowaniu Berii poinformowano dopiero dziesiątego lipca w gazecie „Prawda” definiując go jako „wroga ludu sowieckiego”, a główną zasługę przypisując Malenkowowi. Oczywiście była to sensacja, którą powtórzyły media światowe.
