Autor: Stanisław Obirek

09.06.2020 Na początku maja 2020 roku ponad 1000 osób zaangażowanych w różnych organizacjach i mediach katolickich promujących wartości sprawiedliwości społecznej i upominających się o godność wszystkich ludzi, wystosowało list do biskupa Nowego Jorku, kardynała Timothy’ego Dolana, który wielokrotnie wyrażał publicznie swoje poparcie …

07.06.2020 Na naszych oczach dokonuje się ciekawy eksperyment językowy. Oto biskup oskarżony o tuszowanie pedofilii przez prymasa Polski twierdzi, że jest ofiarą medialnej nagonki i mobilizuje księży swojej diecezji do modlitwy we własnej intencji, a znany ze zmysłu do biznesu redemptorysta nawołuje, by zaprzestać ataków na niewinnego …

04.06.2020 …a dokładniej co wyrabia Trump? Nie ja jeden zadaję sobie to pytanie. Czytając fragmentaryczne doniesienia polskich mediów trudno się zorientować, o co tak naprawdę chodzi. Prasa amerykańska jest bardziej precyzyjna, ale i tak nie byłem w stanie wyrobić sobie własnego zdania. Napisałem więc do mego przyjaciela Mariana Krzyżowskiego, …

03.06.2020 Z mieszanymi uczuciami słucham o różnych inicjatywach Reduty Dobrego Imienia, która za pieniądze podatnika urządza żałosne spektakle oburzenia. Jednym z najgłośniejszych dokonań tej „inicjatywy” było wzbudzenie międzynarodowego zainteresowania określeniem „polskie obozy koncentracyjne”, którego po raz pierwszy użyła bodajże Zofia Nałkowska. Bez działań RDI …

02.06.2020 W ostatnich tygodniach naczytałem się, nasłuchałem i naoglądałem dużo na temat św. Jana Pawła II. Pojawiły się głosy dyżurnych obrońców, jak promotor beatyfikacji i kanonizacji polskiego papieża ks. Sławomira Odera, czy jego osobisty sekretarz kardynał Stanisław Dziwisz, którzy uparcie twierdzą, że JPII nic …

31.05.2020 Na początek asekuracja. Nie jestem specjalistą od twórczości Stanisława Lema (1921-2006). Nigdy też nie rozczytywałem się w jego futurologicznych powieściach. A jednak przypadek sprawił, że odegrał w moim życiu ważną rolę, a jego twórczości zacząłem się przyglądać uważnie, gdyż on sam mnie do tego zachęcił. Jednak …

26.05.2020 Moje pierwsze wspomnienie o Witoldzie Gombrowiczu łączy się z zachłanną lekturą jego Dzienników, wydanych przez paryską „Kulturę”. Byłem wtedy uczeniem trzeciej klasy LO w Lubaczowie, a więc był to pewnie rok 1972 lub 73. Dzięki szkolnej koleżance Marysi Wolańczyk dane mi było otrzeć …

24.05.2020 Moje wspomnienie pośmiertne (mój Boże, to już sześć lat!) o Tadeuszu Różewiczu zakończyłem tak: „Panie Tadeuszu, będziemy w naszych rozmowach o Panu pamiętać, Pańskie wiersze będą żywe na zawsze”. Trochę było w tym okolicznościowej egzaltacji (byłem do Poety bardzo przywiązany), ale tylko trochę. Z perspektywy lat …