2015-03-25
Czytelnik stawia mi dwa pytania. Pierwsze dotyczy tego, czy nienawidzę tych, którzy szastali na nas obelgami, starali nas ZDESTABILIZOWAĆ, zniszczyć w opinii, także zastraszyć! Odpowiem, przytaczając poglądy mego ojca. Mocno podkreślał on, iż naszym zadaniem jest nie potępiać, ale „nawracać i przekonywać, przeciągać w interesie narodu i sprawy na dobrą stronę”. Zaznaczał także, że nie wolno nam kogokolwiek nienawidzić, bo nienawiść jest – choć o tym się zbyt często zapomina – sprzeczna z naszą religią… Uważał, iż należy potępiać NIE będących na złej służbie rodaków, lecz zbrodniczy system, który przy pomocy swego – tak rozbudowanego aparatu propagandowego – umiał ich omamić… (tak się składa, iż w tej właśnie chwili otrzymuję bardzo związany z mym dzisiejszym tematem e-mail od dr hab. profesora Aleksandra Woźnego. Pisze mi on: „Jest Pan jednym z nielicznych chyba w Polsce ludzi, którzy w taki chrześcijański sposób odnoszą się do człowieczych słabości”)
Tak więc nikogo nie chcę „rozliczać”… Natomiast z najwyższą energią walczę z pokutującymi to i ówdzie pozostałościami po – tak ponoć przez fachowców zwanej – „szarej propagandzie czerwonego”, tej nieraz dość finezyjnej mieszaninie prawd, półprawd, kłamstw i przemilczeń… Przed śladami oszczerstw opartych na tej szarej propagandzie i na fałszywkach bronię i bronić będę pamięci o człowieku, któremu tak wiele zawdzięczam, pamięci o mym Dyrektorze i opiekunie Janie Nowaku!
Drugie pytanie tegoż czytelnika brzmi: „Czytając Pana rewelacyjne dzienniki spostrzegam, że za mało wiemy o dziejach i boju naszej emigracji politycznej we Francji, w tym np. o emigracyjnej ambasadzie w Paryżu!?” Odpowiedź moja prosta: gdy chodzi o naszą paryską Ambasadę Wolnej Polski, to na publikację czekają raporty sytuacyjno-dyplomatyczne, które przez długie lata mój ojciec wysyłał dwa razy w tygodniu do polskich władz w Londynie (w pewnym okresie do ministra Jana Starzewskiego…). TE RAPORTY TO JEDEN Z ZASADNICZYCH KLUCZY DO HISTORII NASZEJ EMIGRACJI POLITYCZNEJ!!!
